غزل شمارهٔ ۱۶۹۰

هوش مصنوعی: در دو عالم، ای محبوب، بدون تو هیچ شادی‌ای نداشتم و فقط حیرت‌انگیزهای فراوانی را دیدم، اما مانند تو هیچ چیز شگفت‌انگیزی ندیدم.

هوش مصنوعی: گفتند که آتش فقط به کافران می‌رسد، ولی من دیدم که تو جز شعله‌های آتش چیزی ندیدی.

هوش مصنوعی: من خیلی به دلم گوش دادم و از آنچه درونش بود سخن‌ها شنیدم، اما هرگز نتوانستم لب‌های گوینده این کلمات را ببینم.

هوش مصنوعی: به ناگاه رحمت تو بر من نازل شد و جز محبت بی‌پایان تو، هیچ دلیلی برای وقوع آن نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، تو مانندت را فقط در عالم عجم ندیده‌ام و در عرب نیز کسی چون تو به چشمم نیامده است.

هوش مصنوعی: من از آن شرابی سخن می‌گویم که هرگز در دورانی به آن دست نیافتم و همچنین آن شیشه‌ای که نظیرش را در حلب ندیدم.

هوش مصنوعی: هرقدر که می‌توانی شراب بریز، تا از خود خارج شوم؛ چون در وجود و هستی خود هیچ درد و رنجی نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: ای نور تابان و درخشان، تو هستی شیرینی و لذتی که زندگی را زیباتر می‌کند. تو در زندگی من همه چیز هستی و هیچ نسبتی جز تو نمی‌شناسم.

هوش مصنوعی: ای عشق بی‌پایان، تو نمایانگر وجود الهی هستی. تو هم حامی و پشتیبان هستی و هم پناهی برای من. هیچ لقب و نامی نمی‌توانم برای تو بذارم.

ما همچون تکه‌های پولاد هستیم  عشقت مانند آهن ریاست که ما را به خود جذب میکند. در اصل، طلب همه تو هستی ولی هیچکسی را ندیدم که تو را طلب کند

هوش مصنوعی: ای برادر، سکوت کن و از فضیلت و ادب دست بردار. زیرا وقتی که تو به ادب سخن می‌گویی، در تو نشانی از ادب نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: ای شمس حقیقت تبریز، ای منبع اصلی جان‌ها، من هیچ گونه نشانه‌ای از وجود تو را ندیدم.