غزل شمارهٔ ۱۶۸۶

هوش مصنوعی: گفتم که من قولی داده‌ام و از آن قول بدعهدی می‌کنم، او پاسخ داد که چگونه می‌توانی چیزی را به خود ببندی که من خودم آن را شکسته‌ام.

هوش مصنوعی: با او مانند عسل و شیر رابطه دارم، اما چگونه می‌توانم به او نزدیک شوم وقتی که خودم در شرایط نامساعدی هستم و دستم کوتاه است؟

هوش مصنوعی: تنها کسی که دامنش را می‌گیرد، کسی است که دستخوش آسیب و شکستگی باشد. اکنون می‌خواهم خود را بالا بکشم، چرا که از ناملایمات روزگار به تنگ آمده‌ام.

هوش مصنوعی: تا زمانی که من در مقام بلندی قرار دارم، او مرا پایین می‌آورد. اما وقتی که قاضی نیست و قضاوت نمی‌کند، دوباره مرا به حالت قبلی‌ام برمی‌گرداند.

هوش مصنوعی: ای پیچک‌های زلفش که دور گردنم حلقه زده‌اند، صدای ناله من از چشمانش است که مرا مست و سرخوش کرده است.

هوش مصنوعی: خیال او مانند یک مست به من حمله کرده و من هر چه تلاش کردم تا از دستش فرار کنم، نتوانستم.

هوش مصنوعی: به در حلقه زدم و صدا زدم، دلبر پاسخ داد که اینجا نیستم، یعنی در واقع می‌خواهد بگوید که من حضور دارم.

هوش مصنوعی: من گفتم من بنده‌ام، او گفت: «این لحظه‌ی تو مانند دام است.» من که دچار دام نیستم و اسیر آن نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: به او گفتم که اگر بخواهی جانم را بسوزانی، شایسته‌ام. ای معشوق، مرا بسوزان زیرا من عاشق تو هستم و دل به تو سپرده‌ام.

هوش مصنوعی: من به خاطر سختی‌هایی که کشیدم به این نتیجه رسیدم که وقتی تو من را می‌سوزانی، در واقع باعث نمی‌شوی که من از بین بروم؛ بلکه از سوختن نمی‌گریزم.

هوش مصنوعی: هر کجا که بروی، من هم آنجا خواهم بود و در زندگی و مرگ همیشه با تو خوشحال و راضی هستم.

هوش مصنوعی: ای آب زندگی، تو کجا هستی؟ من در سایه تو به دنبال مرگ آمدم، اما به خدا قسم از مرگ فراری شده‌ام.