غزل شمارهٔ ۱۶۸۵

هوش مصنوعی: ای نوازنده، این شعر را بگو که من از عشق و زیبایی‌هایی که مرا اذیت می‌کردند، توبه کرده‌ام و از هر گلی که به خاطر آن دردها برگزیده بودم، بریده‌ام. از تمام زخم‌ها و دردهای عشق نیز دست کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: گاهی در حال شادی و مستی بودم و گاهی در حالت غم و افسردگی. از آن کار دست کشیدم و از این عمل هم توبه کردم.

هوش مصنوعی: ما همیشه در حال گناه بودیم و تصمیم گرفتیم توبه کنیم؛ اما این بار واقعاً با تمام وجودم توبه کردم و از گناهانم پشیمانم.

هوش مصنوعی: ای می‌فروش، این یک جام را به من بده. من ننگ و عار را پشت سر گذاشته‌ام و از شرم و توبه رها شده‌ام.

هوش مصنوعی: احساس می‌کنم که در حالت سرمستی هستم و از وضعیت معمولی خود خارج شده‌ام. از همه‌ی حالت‌های گرم و سرد و خشکی که در طبیعت وجود دارد، خلاص شده‌ام و از آن‌ها دست کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: ای نوازنده، با صدای تو جانم به وجد می‌آید. بر سر راه من، چنگ بزن و دل را شاد کن. من از گذشته خود بازگشته‌ام و توبه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: از فکرهای بی‌پایان، دل به شدت جریحه‌دار و بی‌قرار است؛ راهی برای نجات نمی‌یابم، و ناچار تصمیم به توبه گرفتم.

هوش مصنوعی: زیبایی چهره ماه را نشان بده تا شب تاریک را خوشایند کنی، زیرا بخاطر لذت از آن عشق، بارها از گناهانم توبه کردم.

هوش مصنوعی: گفتم که الان زمان مناسبی برای توبه کردن است، اما او که دیوانه است به من پاسخ داد که من همیشه توبه کرده‌ام و دیگر نیازی به توبه ندارم.

هوش مصنوعی: به خاطر اصلاح دین، کسی که به یقین رسیده را انکار نکن. عشق به من می‌آموزد که از انکار و کفر برگشته‌ام.