غزل شمارهٔ ۱۶۷۳

هوش مصنوعی: امشب ما مهمان تو هستیم، ای دلدار. شب چه اهمیتی دارد؟ روز و شب برای ما یکی است، همه برای توست.

هوش مصنوعی: هر جا که باشیم و هر مسیری که برویم، ما همراه با تو و در کانون محبت و مهمانی‌ات حضور داریم.

هوش مصنوعی: ما آثار هنری و صنایع دستی تو هستیم که از نعمت و روزی تو بهره‌مندیم.

هوش مصنوعی: ما همچون کبوتران جوانی هستیم که در سفر به دوروبر تو در حال پرواز هستیم.

هوش مصنوعی: هر کجا که باشید، رو به سمت ما برگردید؛ ما همانند شیشه‌ای هستیم که دل شما را پر از عشق و محبت می‌کند.

هوش مصنوعی: هر بار که تو تأثیری در ذهن ما می‌گذاری، ما مانند یک دفتر نوشته، نام و نشان تو را بر دوش داریم.

هوش مصنوعی: مانند موسی که از دایه شیر می‌نوشید، ما نیز باید کم بخوریم، زیرا در واقع از شیر و پستان تو تغذیه می‌کنیم.

هوش مصنوعی: ما از دزدی و فریب راهزنان در امانیم زیرا مانند طلا در حرز و محافظت تو هستیم.

هوش مصنوعی: ما از این جهت خوشحال و شاداب هستیم که خود را سبک‌بار و آرام احساس می‌کنیم، در حالی که تو بار سنگینی به دوش داری.

هوش مصنوعی: فلک به مانند گوی زرینی می‌چرخد و می‌رقصد، اما این سرشت و حرکات ما به دلیل وجود توست.

هوش مصنوعی: خواه تو به ما ضربه بزنی یا به ما نعمت بدهی، مهم این است که ما در میدانی که تویی حضور داریم.

هوش مصنوعی: خواه ما را آزار دهی یا با قدرت خود به ما کمک کنی، در هر صورت ما به تو وابسته‌ایم و وجود تو برای ما دلیل و دلیل روشنی است.

هوش مصنوعی: اگر عصا درست کنیم و در زمان خشم و جنگ آن را بر زمین بزنیم، نشان می‌دهد که ما همانند مار غیظ و خشم داریم.

هوش مصنوعی: عشق ما موجب می‌شود که شما را از دیگران پنهان کنیم، زیرا ما افرادی هستیم که با دیدن لبخند شما شاداب می‌شویم.

هوش مصنوعی: سایه ما را خود نور ایجاد می‌کند و چون ماه، تحت تاثیر تو قرار داریم.

هوش مصنوعی: بیشتر از آنکه در زندگی به دیگران وابسته باشیم، خودمان باید برای بیان احساسات و افکارمان اقدام کنیم. تمام قدرت و توانایی‌های ما در درون خودمان نهفته است، اگر بخواهیم می‌توانیم آن را آزاد کنیم و از آن استفاده کنیم.