غزل شمارهٔ ۱۶۵۰

هوش مصنوعی: اگر تو زهر را در جام من بریزی، من خوشحالم و می‌نوشم، و اگر نتوانم تو را بپذیرم، دانشی نیست و نادان هستم.

هوش مصنوعی: من عاشق تو نیستم، اما به دستان تو علاقه دارم. من مانند سنقر، دانه‌ای هستم که به دام افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر از ظرف تو خون هم بریزد، من چون سگ‌ها به آن اهمیت نمی‌دهم؛ چرا که اگر آن را خاص ندانم، برای من هم به طور عامیانه است.

هوش مصنوعی: من مانند زمین، می‌خواهم برای تو پرورش‌دهنده‌ای باشم، تا برایت به دلخواه و با محبت شنونده و مطیع باشم، ای جانِ نامم.

هوش مصنوعی: اگر ملخ‌ها به مزرعه‌ام بیایند و آن را بخرند، تنها در صورتی که من به فنا نروم، درختان زندگی‌ام را نیز خواهند خورد.

هوش مصنوعی: ای ساقی، صبر و شکیبایی را کنار بگذار و به من مقدار زیادی از شراب بده تا بتوانم مانند شن، یک‌باره آن را نوش جان کنم.

هوش مصنوعی: می‌گویم که مثل پشه‌ای بی‌وقفه در حرکت هستم و در حالی که آرامش ندارم، نمی‌توانم به چیزی دست یابم که مرا آرام کند.

هوش مصنوعی: مثل دزدان که از نگهبانان در هراس هستند، من تمام شب در ترس به سر می‌برم، مانند کسانی که به خورشید ایمان دارند و صبح زود بر بام می‌روند.

هوش مصنوعی: عشق و محبت من نسبت به دیگران بی‌اساس و بی‌ارزش است، و تمام شکر و سپاس من از غیر تو در ذهنم به سر می‌برد و در حالتی گیج و سردرگم به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم به زبان بیاورم که چقدر شیرینی و زیبایی تو را می‌ستایم، زندگی‌ام پر از لذت و نازک‌دلی خواهد بود و آن لذت در دل من خواهد ماند.

هوش مصنوعی: خبر عشق تو باعث می‌شود که اشکم بریزد، نه به خاطر تقلید از دیگران، بلکه این اشک از چشمانم پیام عشق من را منتقل می‌کند.