غزل شمارهٔ ۱۵۹۰

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید و ستاره‌ها از ظاهر بالاتر جای می‌گیرند، من از درک معانی به سمت معانی زیباتر می‌روم و احساس خوشایندتری دارم.

هوش مصنوعی: من در دنیای معانی و مفهوم‌ها غرق شده‌ام و این برایم خوشایندتر است. به همین دلیل، به ظواهر و صورت‌ها توجه نمی‌کنم و در هیچ‌یک از دنیاها به آن‌ها نمی‌نگرم.

هوش مصنوعی: من در معناهای مختلف غوطه‌ور می‌شوم تا به رنگ او درآیم، زیرا معنا مانند آب است و من در آن مانند شکر هستم.

هوش مصنوعی: هیچ کس نباید از زندگی و جان خودش ناامید شود. من به همین دلیل از ظواهر و جنبه‌های سطحی زندگی دوری می‌کنم و به معنای عمیق‌تری می‌پردازم.

هوش مصنوعی: من به آرامی در باغ قدم می‌زنم و با روحانیان در ارتباط هستم، مانند گل سرخ لطیف و تازه و چون نیلوفر هستم.

هوش مصنوعی: به مانند موجی که کشتی را تکان می‌دهد، من هم جسم خود را به تکه‌های کوچک تقسیم می‌کنم. سپس خود را به آرامی در دریا رها می‌کنم، زیرا مانند یک لنگر به وجود خودم وابسته‌ام.

هوش مصنوعی: اگر من به خاطر دشواری‌های قلبی‌ام در انجام کارهایم کسالت به خرج دهم، به زودی شعله‌های آتش درونم از دل دریا سربرمی‌آورد.

هوش مصنوعی: من همواره شاد و خوشحالم مانند طلا، حتی در میانه آتش. زیرا اگر از آتش بیرون بیایم، مانند طلا آب می‌شوم و از بین می‌روم.

هوش مصنوعی: من به زیبایی و جذابیت خط او به شدت مجذوب شده‌ام و از برادرم می‌پرسم که نتیجه این جذبیت بر من چه خواهد بود.

هوش مصنوعی: من از ظاهر و شکل به سراب صفات و ویژگی‌ها رفتم، هر صفتی به من می‌گوید که به اینجا بیا که در اینجا دریای سبز و سرسبز وجود دارد.

هوش مصنوعی: من همچون سکندر، که پادشاهی دارد، از نعمت شمس تبریزی بهره‌مندم. بنابراین، به طور طبیعی رهبر و فرمانده لشکرهای معانی و مفاهیم هستم.