غزل شمارهٔ ۱۵۶

هوش مصنوعی: ای آرزوهای دل من، بیایید، بیایید، بیایید! ای هدف و خواسته‌ام، بیایید، بیایید، بیایید!

هوش مصنوعی: من دچار مشکل و گیجی هستم، مانند موهای پریشان تو. ای کسی که مشکلاتم را می‌توانی حل کنی، بیا به نزد من.

هوش مصنوعی: از مسیر خانه‌ام چیزی نگو، دیگر نگو، ای تو! تو را می‌طلبم، بیا، بیا، بیا.

هوش مصنوعی: از زمین یک دسته گل برداشتیم، حالا بیا و بیا تا با هم آن گل‌ها را تماشا کنیم.

هوش مصنوعی: من از نیکی و بدی آگاه هستم، اما از زیبایی تو غافل هستم. پس بیا، بیا، بیا.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو به بی‌خبری می‌روم و فکر نمی‌کنم. بگذار با روی تو آرامش بگیرم تا عقل من در این عشق نسوزد.

هوش مصنوعی: ای عجب موجودی، ای اصل و اصل و نسب، بیا، بیا، بیا، که صلاح‌الدین، هم حاضر است و هم غایب!