غزل شمارهٔ ۱۵۴۶

هوش مصنوعی: من از دنیا دور شدم و از تمام سختی‌ها و مشکلاتی که در آن بود، رهایی یافتم.

هوش مصنوعی: به دوستانم وداع گفتم و جانم را بدون نشانه‌ای به جهانی دیگر سپردم.

هوش مصنوعی: از این خانه با شش در، با ظاهری زیبا خارج شدم و به سوی جایی نامعلوم و بی‌نهایت رفتم.

هوش مصنوعی: وقتی که شکارچی پنهان را دیدم، همچون پرنده‌ای که از تیرکمان به پرواز درمی‌آید، به سرعت و با آمادگی من هم حرکت کردم.

هوش مصنوعی: زمانی که سرنوشت به سمت من آمد، من خوشبختی را از دست دادم.

هوش مصنوعی: از دریچه‌ای که دارم، نوری شگفت مرا روشن کرد. به سمت بام رفتم و نردبانی بردم تا بالا بروم.

هوش مصنوعی: این آسمان که محل تجمع روح‌هاست، برای من از آنچه در ذهن داشتم، زیباتر و دل‌انگیزتر است.

هوش مصنوعی: زمانی که شاخه گل من پژمرده شد، دوباره آن را به سوی باغ و گلستان بردم.

هوش مصنوعی: زمانی که هیچ کس نبود تا قیمت و ارزشم را بسنجد، به سرعت آن را به محل اصلی خود منتقل کردم.

هوش مصنوعی: از دل شکسته و آشفته‌ام، جانم را به زرگر هدیه دادم.

هوش مصنوعی: من در جهانی نامحدود و پنهان چیزی را مشاهده کردم که مانند یک پرچم یا نشانه به سمت دوردست‌ها بردم.

هوش مصنوعی: این عبارت به این معناست که نباید بر من خرده بگیری، چون از سفر خود خوشحالم و این سفر مرا به سرزمین بهشت هدایت کرده است.

هوش مصنوعی: این نکته‌ای است که بر سر قبر من نوشته‌اند، چون من از بلا و آزمایش‌ها عبور کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در این زمین آرام و راحت بخواب، زیرا من پیام تو را به آسمان منتقل کردم.

هوش مصنوعی: به خودت رسیدگی کن و سر به سر من نگذار، زیرا من درد و ناله‌های خود را مستقیم به خدا می‌رسانم.

هوش مصنوعی: دیگر از غم دل چیزی نگو، زیرا من دل خود را به عالم غیب سپردم.