غزل شمارهٔ ۱۵۱۵

هوش مصنوعی: چقدر روح تو به روح من نزدیک است که هر فکر و اندیشه‌ای که داشته باشی، من از آن باخبرم.

هوش مصنوعی: از نزدیک‌تر از این، علامتی از من داری، بیا نزدیک‌تر و به نشانه‌ام نگاه کن.

هوش مصنوعی: به زندگی ساده و بی‌ریا بپرداز و از ظاهرسازی و شوخی دوری کن، زیرا من در درون خودم حقیقتی دارم که نباید نادیده گرفته شود.

هوش مصنوعی: در خانه‌ات جایگاهی محکم و استواری دارم، اما از بلندی و شرافت تو به پایین می‌آیم و به‌نوعی مانند ناودانی هستم که آب را جمع‌آوری می‌کند.

هوش مصنوعی: من در روز قیامت و در برانگیخته شدن، همدم و هم صحبت تو هستم، نه مانند دوستان دنیایی که فقط برای خوش آمدگویی کنار تو هستند.

هوش مصنوعی: من در محفل شادی تو مانند شراب هستم و در زمان نبرد تو، همچون تیری از کمان نشانه‌گیری می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر مانند برق، مرگ را انتخاب کنم، خوبی تو چنان در جانم نفوذ کرده که نمی‌توانم به زبان بیاورم.

هوش مصنوعی: من همیشه شاد و سرحال هستم، چه به قیمت جانم باشد و چه جان کسی را بگیرم.

هوش مصنوعی: اگر جانم را به تو تقدیم کنم، این یک معامله است که ارزشش را دارد، زیرا تو به ازای این جان، صد جهان به من می‌دهی.

هوش مصنوعی: در این خانه، تعداد زیادی از مردگان وجود دارند و تو در آنجا نشسته‌ای، در حالی که اینجا خانه و مکان من است.

هوش مصنوعی: یکی از خاک می‌گوید که من زلف بوده‌ام و دیگری می‌گوید که من استخوان هستم.

هوش مصنوعی: عشق ناگهان به سراغ انسان می‌آید و او را به حیرت می‌اندازد، زیرا او را به زندگی ابدی و جاودان می‌کشاند.

هوش مصنوعی: ما را در آغوش خود بکش، زیرا به زودی از خودم آزاد می‌شوم.

هوش مصنوعی: سکوت کن ای پادشاه، زیرا من از شیرینی این طعام می‌سوزم و دهانم از این لذت پر شده است.