غزل شمارهٔ ۱۴۷۰

هوش مصنوعی: جانم فدای کسی باشد که نامش را نمی‌برم، و روزی که او را جستجو نکنم، باید روزی تیره و تار باشد.

هوش مصنوعی: اگر فردا من در دل کسی جا داشته باشم، یک باره در شهر رسوا می‌شوم و او به سراغم می‌آید.

هوش مصنوعی: به او گفتم ای معشوق زیبا، گاهی به جستجوی من بپرداز، زیرا از درد و رنجی که دارم، دل و چهره‌ام به خون می‌نشیند.

هوش مصنوعی: گفت که من به دنبالت بودم، اما تو در خانه نبودای. کاش خدا بداند که چه کسی اینطور به من نسبت بی‌اساسی می‌دهد.

هوش مصنوعی: یک روز به خاطر عشق و سرودن شعر، جانم را فدای عشق می‌کنم، زیرا جانم به اندازه‌ای در حال فشرده شدن است که مانند مویی نازک و لطیف شده است.