غزل شمارهٔ ۱۴۶۳

هوش مصنوعی: من شاگرد تو هستم، حتی اگر احمق و بی‌فهم باشم؛ فقط برای آنکه از لبخند زیبایت یک لبخند بیاموزم.

هوش مصنوعی: ای چشمه‌ی دانش، آیا تو شاگردی نمی‌خواهی؟ چه ترفندی بیابم تا خود را به تو نزدیک کنم؟

هوش مصنوعی: از درز در، نور چهره تو را می‌بینم و به خاطر آن، می‌توانم مانند راهرویی که هزار شمع در آن روشن است، نور زیادی را به وجود آورم.

هوش مصنوعی: یک لحظه، برای من از راه می‌گذری که گویی در آن لحظه دوباره به خاطرم می‌آیی و حضور تو برایم جاذبه‌ای است که یادگارهایی را زنده می‌کند.

هوش مصنوعی: گاهی مرا در گناه می‌کشی و گاهی به سوی پشیمانی هدایت می‌کنی، اما من همواره همانند یک موجود خاص هستم که سر و دمم را به شیوه‌ای غیرمعمول می‌چرخانم.

هوش مصنوعی: من در حالتی چون ماهی در تابه هستم که به طور مکرر به این سو و آن سو می‌چرخم و در درونم آتش عشق و درد می‌سوزد.

هوش مصنوعی: در این شب تاریک، من با تو به دور و بر می‌چرخم و از نورانی‌تر بودنم نسبت به روز، احساس خوبی دارم.

هوش مصنوعی: بس کن از اینکه مدام در حال تغییر و تردید هستم، یک لحظه شبیه پیروزی و لحظه‌ای دیگر شبیه شکست هستم.