غزل شمارهٔ ۱۴۶۲

هوش مصنوعی: من هر لحظه برای تو مجسمه‌ای درست می‌کنم و سپس تمام مجسمه‌ها را در حضورت نابود می‌کنم.

هوش مصنوعی: من صدها تصویر و شکل ایجاد می‌کنم و آن‌ها را با روح خود ترکیب می‌کنم، اما همان‌طور که تو را می‌بینم، همه آن‌ها را در آتش می‌سوزانم.

تو یا موجب بی‌خبری من هستی، یا دشمن بیداری و آگاهی من، یا آن کس هستی که هر بار که ساختمانی برای خود می‌سازم، تو آن را خراب می‌کنی.

هوش مصنوعی: روح من به تو پیوند خورده و به عشق تو آمیخته است. به همین خاطر، وجودم بویی از تو دارد. بیایید با عشق به من محبت کنید.

هوش مصنوعی: هر قطره خونی که از من برمی‌خیزد، با خاک تو صحبت می‌کند و می‌گوید که من تحت تأثیر محبت تو هستم و به عشق تو وابسته‌ام.

هوش مصنوعی: این دل بدون تو خراب است؛ یا به خانه‌ام بیا جانا یا این خانه را ترک می‌کنم.