غزل شمارهٔ ۱۴۵

هوش مصنوعی: ای محبوب من، روزگاری به وصال تو رسیدم اما اکنون سال‌هاست که از هم جدا هستیم. ای کسی که به زودی بار اندوه و غم‌هایت را بر دوش می‌کشی.

هوش مصنوعی: شب فرا رسید و در اثر جدایی، چهره‌ام مانند خورشید که در شب تاریک غروب کرده، در هم پیچیده شده است. این شدت احساس من مانند زلزله‌هایی است که در وجودم به‌وجود آمده‌اند.

هوش مصنوعی: زمانی که تو به سمت سکوت و تفکر حرکت می‌کردی، من در حیرتی عمیق غرق بودم. در حالی که چشمانم باز بود و من خاموش مانده بودم، شگفتی‌هایی برایم پیش می‌آمد.

هوش مصنوعی: اگر بخت به من روی نمی‌آورد، خود تو در آن زمان چهره‌ام را خونی می‌کردی و شال‌هایم را پاره می‌کردی.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، جان و جانیان بسیاری در آستان تو از جان خود گذشتند و خود را قربانی کردند. اکنون، در برابر این ایثار، چه بهایی برای مال و ثروت باقی می‌ماند؟

هوش مصنوعی: وقتی در شب تاریک با ناله‌های آتشین به گشت و گذار پرداخته‌ای، حالا که اوضاع قیامت نمایان شده، به تمامی حالات و اوضاع آگاه خواهی شد.

هوش مصنوعی: به محض اینکه دیدی دل را که در فراق از دردهای مختلف رنج می‌برد، سنگ هم از حال او به شدت گریه خواهد کرد اگر از حوادث او باخبر شود.

هوش مصنوعی: قدها مانند تیرهایی راست و بلند هستند که در غم جدایی به کمان اشک تبدیل شده‌اند، و دل‌ها نیز به حالتی از ناامیدی و افسردگی رسیده‌اند.

هوش مصنوعی: زمانی که شاه تبریزی به راست‌گویی و کمال رسید، از خجالت به صف نقص و کاستی رفت و از این حال خود اندکی طفره رفت.

هوش مصنوعی: ای پروردگار، نور پاک و تابان وجودت را برای روح پاک و معصوم من به ارمغان آور، تا زمانی که امیدها و آرزوهایم در هم نشکند.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته شده که از عمق و زیبایی‌های بی‌پایان تو، چیزهای بی‌ارزش به جواهرات قیمتی تبدیل شده‌اند و وضعیت‌ها و شرایط به شکل‌های زیبایی در آمده‌اند.

هوش مصنوعی: احوال شخصیت‌های برجسته و کامل، فراتر از گفتار و ادعاها است و این نکته باعث خجالت است که آن‌ها در برخورد با زیبایی و魅ایتی که دارند، توجه بیشتری به ظاهر و سخنان عادی داشته باشند.

هوش مصنوعی: اگر ذره‌های خاک هامون بوی او را بگیرند، هر کدام از آن‌ها مانند عنقا، پرواز می‌کنند و بال می‌گشایند.

هوش مصنوعی: وقتی بال‌ها باز شوند و در دو دنیا بپرند، دیگر به دور و بر خود توجهی نمی‌کنند و فقط به زیبایی و جاذبه‌ی فضای تو خیره می‌شوند.

هوش مصنوعی: دیده‌های ما به علت کمبود و نقص خود، مانند خاک تبریز هستند که وقتی به آنها نگاه می‌کنیم، احساس پاکی و روشنی می‌کنیم تا بتوانیم از آن چیزهای زیادی بیاموزیم و به کمال برسیم.

هوش مصنوعی: وقتی که در لحظه‌ی بخشش نور و روشنی پخش می‌کنی، روح انسانی در آن لحظه‌ی پربرکت چه جایگاهی دارد؟

هوش مصنوعی: خود آن بخششی که انجام دادی، بدون این که خودت متوجه باشی، به‌طور مخفیانه تمام کارها را در باطنش پنهان می‌سازد.

هوش مصنوعی: ناگهان تخم مرغ به شکاف درمی‌آید و معنای جدیدی آشکار می‌شود، تا پرنده‌ای به نام هما از سایهٔ آن مرغ پند و اندرزهایی بگیرد.

هوش مصنوعی: ای حسام الدین، تو بنویس و شعر بخوان به خاطر او، تا با وجود همه غم‌ها، بر شادی و خوشبختی خال‌های زندگی‌ات را ببینی.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است وسایلت از دستت بیفتند و به مشکل بیفتی، نگران نباش چون شمس الدین به تو کمک خواهد کرد و مشکلاتت را حل می‌کند.