غزل شمارهٔ ۱۴۴۰

خنگ ااسب سبز رنگ ای اسب خنکدمن پای برفراز اسمانها بگذار که ان ماه زیباه روی که همچون صدتنگ شکرشیرین میباسد درکنارم نشسته است

ب سوی ما فرتوانی خداوند سرازیر شده همانندشیروشکر مشگ سقی را بدران وهمچنین باسنگ خم می رابشکن.

 یک آهوی زیبا و دلپذیر از بیابانی بیرون امد که وقتی شیرنذچشمش له اوافتاد ازنرس نشسته وغقط دمش رابه ماسه های داغ میکوبد .

همه مست واز خود بیخود شده اند شبیه روزعیداست دهل مست است ودهل زنهم میت استوازخودبیخود است وبردهل میکوبد لم لم .

عاقلی از دروارد شد وقتی که درحال بیخودببودم وازگفته من انگشت به دهن ماند که من درحالتی سرگشته چه گفتم که اوتعجب کرده است ومیگوید خدای من .

هوش مصنوعی: در میان ما یک فرد عاقل هم نمی‌تواند دارویی بیابد؛ پس در این زنجیر دیوانگان، مردم چه احساسی خواهند داشت که مجنون شوند؟

پیش من یک جرعه ازاین می به صد خانه زرمیارزد وبرای خودم چندجرعه ازاین می مینوشم به حالت قمقم .

هوش مصنوعی: در میان روزه‌داران، عید را با خوشی و شراب بنوش، نه آن نوع مستی که در شب به خاطر ترس از مردم به سراغش می‌روی.

هوش مصنوعی: بنوش بدون احتیاط و بدون ظرف، می‌ای که روزه را نمی‌شکند و نه از انگور است، نه از عسل، نه از خرما و نه از گندم.

هوش مصنوعی: اگر در سحرگاه شرابی بنوشی که تو را مست می‌کند، بدان که این نوشیدنی واقعی نیست و از اصلش دور افتاده است.

هوش مصنوعی: سکوت کن و به صف زائران کعبه بپیوند، از شراب مستی دوری کن و از شترهایی که در جستجوی آب هستند و هم از زنگ‌های شادی دوری کن.