غزل شمارهٔ ۱۴۱۸

هوش مصنوعی: ای دل، من بسیار مشتاق دیدارت هستم. در حالی که غریب و عاشق و سرمست شده‌ام، حالا تصمیم دارم که به دیدارت بروم و به همین خاطر چادر و لباس خود را آماده کرده‌ام تا بروم.

هوش مصنوعی: من هرگز روی خود را از قبله اصلی عالم برنمی‌گردانم و در هر جایی که باشم، به همین سمت نماز می‌خوانم.

هوش مصنوعی: من در این جسم زندگی می‌کنم و جز تو به چیزی دیگر نیندیشیده‌ام. من از نبود خود به خاطر عشق به تو بیرون آمده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر غیر از تو کسی را داشته باشم، سزاوار این هستم که سرم را از دست بدهم. و اگر تنها به دامانت چنگ بزنم، امیدی به نجات این دستم نیست.

هوش مصنوعی: هر جا که بروم، بدون تو، حرفی برای گفتن ندارم. وقتی چشمانم را باز می‌کنم، احساس می‌کنم که در عشق تنها نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: من مانند خودم هستم و در خودم غرق شدم، اما چرا رمز و رازی را که نیازمند ترکیب است، گم کرده‌ام؟ من از هم‌افزایی و ترکیب جدا شدم.

هوش مصنوعی: در دنیایی که مردم دچار تردید و سردرگمی هستند و به خاطر وسوسه‌های درونیشان از مسیر درست منحرف می‌شوند، عشق واقعی و خالصی به وجود می‌آید که می‌تواند انسان را از مشکلات و خطرات درونی نجات دهد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، دل من آنقدر تصفیه و پاک شده است که دیگر از درد و رنج زندگی‌ام بی‌دل و تنها باقی مانده‌ام.

هوش مصنوعی: چقدر زیبایی خیال او! وقتی در دامان او افتادم، با لبه‌های دندانم آسیب‌هایی به قدم‌های خیال او زدم.

هوش مصنوعی: از گفتن دست کشیدم و از منطق حوادث فاصله گرفتم، چون این حوادث به طور مداوم تکرار می‌شوند و وضوی توبه‌ی من شکسته شده است.