غزل شمارهٔ ۱۴۱۴

هوش مصنوعی: درخت و آتش را دیدم که صدایی به من می‌گفت محبت محبوبم مرا می‌خواند، آیا این آتش من را همانند موسی، پسر عمران، به سوی خود می‌کشاند؟

هوش مصنوعی: من در دشت پرمشکل و آزمایش فرورفته‌ام و طعم عذاب و رنج را چهل سال است که چشیده‌ام، مانند موسی که در گرداب این بیابان سرگردان است.

هوش مصنوعی: از تو خواهش می‌کنم که از کشتی و دریا سوال نکنی، بلکه بیا و به شگفتی‌هایی که هست نگاه کن. من سال‌هاست که در این خشکی کشتی را به حرکت درآورده‌ام.

هوش مصنوعی: ای جان، بیا! تو مانند موسی هستی و این جسم تو چون عصاست. وقتی که عصایت را بالا ببری، من هم مانند مار می‌شوم و وقتی که بر زمین بیندازیش، به حالت طبیعی خود باز می‌گردم.

هوش مصنوعی: تو مانند عیسی هستی و من پرنده‌ای هستم که تو از گلی ساخته‌ای. به‌گونه‌ای که درد من در درون من وجود دارد و اوج پرواز من در واقع از درون اوست.

من همچون ستون داخل ان مسجد هستم (درداخل مسجد ستونی بود که پیامبر (ص) موقع صحبت کردن به ان تکیه میدادند) زمانی که تخت ومنبری برایاو تهیه شد ستون از درد وناله دوری پیامبر صدایش در اومده بود این نشان میدهد تمام اشیایی که در جهان هستند از جمله سنگ وچوب واب همه تسلیم در برلبرخداوپیامبرش هستند 

هوش مصنوعی: خداوندی که خود، خالق همه چیز است و صورتی ندارد، چرا بر من تصویری می‌کشی که خود تو می‌دانی و من از آن بی‌خبرم؟

هوش مصنوعی: گاهی مانند سنگ سخت و مقاوم هستم، گاهی همانند آهن انعطاف‌پذیر. در برخی لحظات آتشین و جوشانم. گاهی بدون وزن و سنگینی، و گاهی هم به عنوان ترازویی متعادل و منظم حضور دارم.

هوش مصنوعی: گاهی در این مکان من فعالیت می‌کنم و گاهی هم دیگران از من بهره می‌برند. گاهی به صورت گرگ می‌آیم و گاهی به شکل چوپانی که می‌شناسید.

هوش مصنوعی: چهره‌ای عجیب و غریب نمایان شد که نشان از دایمی بودن دارد. اما نه این چهره ماند و نه آن چهره. تنها او می‌دانست که من همان کسی هستم که هستم.