غزل شمارهٔ ۱۴۰۹

هوش مصنوعی: ای محبوب من، در صبح گاه باده‌ای که به من بخشیدی از دست خودت رها کن و مرا با ناز و لطافت بگذر. راستش را بگو که آیا باده‌ام را به من داده‌ای؟

هوش مصنوعی: هرچند که تو از کنارم رفتی و من این موضوع را فراموش نکرده‌ام، اما بیا و ببین که هنوز در راهی که تو رفته‌ای ایستاده‌ام و به تو فکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از چشم‌های بدی که زیبایی تو را تحت‌الشعاع قرار داده‌اند، خودم را دور کرده‌ام و حالا به جای آن‌ها، به زیبایی‌های دیگری نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی دلم باز شود، تنها با امید به پیمان دوست است. نامه‌ای که نشان از این پیمان دارد را بر روی دل خود گذاشته‌ام.

زادن اولم که مادی بود گذشت و اکنون زاده عشق هستم، من از خودم فراتر رفته ام چرا که دو بار زاده شده ام.

هوش مصنوعی: عشق من از سرزمین کافران مرا به خود کشیده است، همانند روح عاشقانی که خالص، لطیف و بی‌پرده هستند.

هوش مصنوعی: من به معشوقی رسیده‌ام و از زیبایی موهایش لذت می‌برم. در خانه او حضور دارم، هرچند که شرایط من سخت و ساده است.

هوش مصنوعی: از تبریز شمس دین، لطفاً باز گرد و مرا ببین. به خاطر عشق تو حیران و مات شده‌ام، اما احساس می‌کنم از این حالت بیشتر هم دارم.