غزل شمارهٔ ۱۴۰۳

من آمده‌ام که برای عشق تو جانم را فدا کنم، ولی اگر تو بگویی نه، همان که چیزی از تو بشنوم، حتا اگر جواب منفی باشد، برای من شیرین و لذت بخش است. (اشاره به نِی که دو معنی دارد ۱. پاسخ منفی ۲. نیشکر)

من آمدم مانند عقلی که در جان پنهان است، اما مانند کسی  خواهم رفت که تمام وجودش سوخته و آشکارا ببینند که بخاطر خداوند حاضر بود بسوزد و سوختن او را هم نظاره گر باشند

من مانند راه زن آمدم اما میخواهم اینبار به گنج پادشاه (خداوند) دستبرد بزنم، آمدم که بی نصیب بر نگردم و اگر هم بی نصیب ماندم از بزرگی خداوند برای همگان خبر ببرم

اگر دل من بشکند، جانم را فدای کسی می‌کنم که دل را می‌شکند. اگر کلاه از سر من بردارد، من کمر از لباس تن باز میکنم.

به کجا می توانم چشم بدوزم وقتی به هر سمت نگاه می کنم فقط او (خداوند) را می بینم، دل من تنها مکانی بود که به آنجا سفر می کردم (سیر و سفر عرفانی) با وجود خداوند پر شده و جایی دیگر برای سفر کردن ندارم که بروم

آن خداوندی که تیر عشق او حتی یک کوه را به دو نیم تبدیل می کند وای بر من اگر روزی بخواهم در مقابل تیر او سپر دفاعی بلند، ومقاومت کنم 

گفتم تو(خداوند) حتی اگر خورشید را هم ببری کنار خودت در مقابل نور تو نمیتونه تحمل کنه و طاقتش تبدیل به تب کردن و مریض شدنش میشه و خداوند گفت : بله درست است اگر بخوام ببرم

خدایی که از تابش نور روی تو، دلم پر از صفا و عشق میشه و من آن کسی که از چشمه ی مهر و خوبی خداوند، آب میبرم برای جگرم میبرم(نوشیدن اب گوارا که بدن را سرحال می کند) 

هوش مصنوعی: من به شدت در فکر و آرزوی او هستم و به قدری به او علاقه‌مندم که مانند خیال او در ذهنم جا گرفته‌ام. به خاطر حسادت به نام او، نام زیبای او را بر چهره ماه می‌نهم.

این شعر من جواب حضور آن دفعه است که خداوند در دلم آمده بود و مرا مست از وجود خودش کرد ، و خداوند در جواب میگه : اکنون که در دل تو هستم از حضور من مست شو و اگر نه بروم در دل کسی دیگر تا او را از حضور خود مست کنم