غزل شمارهٔ ۱۴

ای عاشقان امروز ما و شما هستیم که در سیلابی افتاده‌ایم؛ تا چه کسی شناگری بلد است!

اگر سیل و طوفان عالم را فرا بگیرد و موج‌ها همچون شتر بزرگ و روان باشند؛ مرغان آبی نگران نیستند، مرغان هوا (اسیران هوا) باید نگران باشند.

ما معنی شکر و رضایت را یاد گرفته‌ایم و با موج و دریا آشنا گشته‌ایم زیرا دریا و طوفان برای یک ماهی لذت و خوشی است.

ای شیخ به ما فوطه ملوانی بده! ای آب ما را در خود فرو ببر! ای موسی بیا و معجزه کن و عصایت را به دریا بزن و آن‌را بشکاف.

 این باد در دل هر انسانی آرزوها و خیال‌های متفاوتی را به وجود می‌آورد. خیال من فقط یاد آن ساقی است و بقیه آرزوها برای دیگران است.

آن ساقی دیروز ما را مست کرد و کلاه‌مان را ربود امروز ما را مست می‌کند تا قبایمان را برباید.

ای کسی که ماه و مشتری به زیبایی و دانایی تو رشک می‌برند و مثل یک فرشته با ما هستی اما پنهان هستی. آخر نمی‌گویی که ما را کجا می‌بری؟

ای نور دیده من، هرجا روم، همراه من هستی. اگر می‌خواهی مستم کن و اگر می‌خواهی به نیستی بکشان.

جهان را مانند کوه طور بدان که ما در آن چون موسی، در طلب حقیقت هستیم. هر آن این کوه شکافته می‌شود و نور حقیقت نمایان می‌گردد.

بخشی از وجود او به رنگ سبز در می‌آید، بخشی دیگر به نور درخشان و روشنایی تبدیل می‌شود و قسمت‌های دیگری به جواهراتی چون گوهر، لعل و کهربا مبدل می‌شوند.

 ای کسی که به دیدار او مشتاقی، به این کوه نگاه کن گویی او نیز مست است. ما از پژواک او سرمست و شادمان شده‌ایم.

ای باغبان، چه از ما می‌خواهی؟ اگر ما انگورهای تو را برده‌ایم، خود تو هم انبان ما را برده‌ای.