غزل شمارهٔ ۱۳۹۱

هوش مصنوعی: این دنیا مانند یک زندان است و من نمی‌توانم ادامه دهم که خودم را در آن حبس کنم. زمان آن رسیده است که روح پاکم را آزاد کنم و به سوی مرگ و حقیقتی عمیق‌تر بروم.

هوش مصنوعی: از آلودگی خارج شدم و با نیروی پاکی، اذکار و یاد خدا را بعد از این بر اساس تقدس و پاکی انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: پادشاه به من نیزه‌ای داد تا بتوانم در میدان مسابقه بازی کنم، اما تا چه زمانی باید به دست هر آدم عادی کاری کنم که مخصوص خودم نیست؟

هوش مصنوعی: آن پادشاه جاودانی، سلطنتی بی‌نقص داده است. اگر به یاد خدمتکاری او باشم، این کار برایم بدتر از کفر خواهد بود.

هوش مصنوعی: وقتی این ساختار و بنا خراب شد، اشک‌های ما به خنده تبدیل شد. حالا که به این ساختار توجه کردم، تصمیم دارم که دروازه‌بان خوبی باشم.

هوش مصنوعی: ای دل، در نیمه‌های شب به من نیکی کردی و مرا از دانایی باخبر ساختی. اکنون در خلوت خودم می‌خواهم به تو بگویم آنچه را که می‌دانی.

هوش مصنوعی: کاشت دانه در چاه کار بی‌خردی است، اما من اینجا به یاری خرد کل می‌رسم و زمین بیابانی را آباد می‌کنم.

هوش مصنوعی: مشکلات و موانع از ذهنم دور شده‌اند و الان همه چیز را به راحتی می‌توانم حل کنم. احساس می‌کنم که همچون گیاهی که به راحتی رشد می‌کند، می‌توانم در مسیر پیشرفت قدم بردارم.

هوش مصنوعی: در حضور فرد کامل، دل چگونه می‌تواند به سمت عدد و شمارش برود؟ در سفره‌ی سلطان ابد، چگونه می‌توانم جز در کنار سرخوانی (یعنی مهمان ویژه) باشم؟

هوش مصنوعی: چند باید بگویم که دیگر بس است، یاد کردن از گذشته و آینده را رها کنم و در حضور شاه جان بایستم. تا کی باید به خواندن خط بپردازم؟