غزل شمارهٔ ۱۳۷۸

هوش مصنوعی: ای آسمان، به خاطر آن ماه زیبا، من چرخش این دنیا را یاد گرفتم. از آن خورشید، نورش را گرفتم و رقصیدن را از او آموختم.

هوش مصنوعی: ای ماه، که چهره‌ات پنهان است، ای آب حیات در جوی او، من از آن آب جو آموختم که چگونه به سوی تو بیایم.

هوش مصنوعی: گلستان به من می‌گوید که چرا این نافه را دزدیده‌ای؟ من چون شیر هستم و یاد گرفتم چطور از آهوی عشق فرار کنم.

هوش مصنوعی: از باغ و نخلستان او و از شانه‌های پریشانش، اینک فن بازی با طناب را مانند کدو آموخته‌ام.

هوش مصنوعی: من از دیدن و گفتن تمام نشانه‌های این جهان چشم پوشی کردم، تا بتوانم هنر بی‌رنگ و بوی نقش‌پردازی شگفت‌انگیزی را یاد بگیرم.

هوش مصنوعی: دیدم که او با دست گشاده، بخشش و آفرینش خود را نشان می‌دهد. من با دادن جانم در هر لحظه، از بخشندگی او درس گرفتم.

هوش مصنوعی: در خواب، بی‌هدف به جایی بی‌نشانه می‌روی. به هر طرف که می‌خواهی نرو و در مورد مسیر صحبت نکن، زیرا من چیز دیگری را آموخته‌ام.