غزل شمارهٔ ۱۳۷۷

هوش مصنوعی: تو درون منی و من تو را در دل خود پنهان دارم. به خاطر تو همیشه به سمت تو و یادگارت می‌روم، چون تو برای من مانند کعبه‌ای هستی که باید به آن توجه کنم.

هوش مصنوعی: هر کجا که باشی، از دور ناظر ما هستی. شب که می‌شود، با یاد نام تو، خانه روشن می‌شود.

هوش مصنوعی: گاهی همچون باز، به دست تو پرواز می‌کنم و گاهی چون کبوتر، به سوی بام تو پرواز می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر تو غایب هستی، پس چرا دل من را می‌آزاری؟ و اگر حاضر هستی، پس چرا در خودم به خاطر تو ناراحتی می‌کشم؟

هوش مصنوعی: هرچند دوری جسمی ما را از هم جدا کرده، اما در اعماق قلبم، تو همیشه حضور داری. از آن جایی که تو را در دل خود نگه داشته‌ام، مانند ماه که نورش را در شب پنهان می‌کند، پیغام‌هایت را به تو می‌فرستم.

هوش مصنوعی: ای خورشید، نور تو از دور به ما می‌رسد. ای منبع زندگی کسانی که در تنهایی‌اند، من جانم را فدای تو می‌کنم.

هوش مصنوعی: من دل خود را از عشق تو صیقل می‌زنم و به گوش خود گوش می‌دهم تا از سخنان خوب و محبت‌آمیزت بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: در گوش تو و در توانایی‌ات و در دل پرشور و شوقت، این‌ها چه چیزی است؟ تو خودی و من این توصیف را درباره‌ات می‌نویسم.

هوش مصنوعی: ای دل، آن محبوب تو هر طور که در مورد تو سخن بگوید، من خودم را کاملاً به تو اختصاص می‌دهم، حتی اگر از وجود تو کم شود.

هوش مصنوعی: ای درمانگر، در من که در حیرت هستم، به نظاره بنشین و ببین که از این همه صورت‌ها و جلوه‌ها، کدام یک را برای تو می‌آفریند.

هوش مصنوعی: گاهی به درستی مثل الف هستی و گاهی به کجی مانند حروف مختلف. در یک آن تو را آماده و پخته می‌کنم و در آن واحد ممکن است ناپخته و خامت کنم.

هوش مصنوعی: اگر سال‌ها در مسیر می‌روی، مانند مهره‌ای در دستان من هستی؛ چیزی که تو را آرام می‌کند، من نیز با آن تو را تسلط می‌بخشم و رام می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای شاه حسام‌الدین حسن، به محبوب بگو که من برای شناخت و معرفت تو جانم را فدای تو می‌کنم.