غزل شمارهٔ ۱۳۶۲

هوش مصنوعی: در اینجا به نظر می‌رسد که هیچ چیزی در برابر چشمان ما وجود ندارد، انگار که در حالت بی‌توجهی به هر آنچه در اطراف است گرفتار شده‌ایم. جز زنگ و سر و صدا، چیزی دیگری نمی‌شنویم و به سختی متوجه جزئیات می‌شویم.

هوش مصنوعی: ای کسی که بی‌فایده و خسته‌کننده صحبت می‌کنی، کلمات شیرین و بازی‌های زبانی را فراموش کرده‌ای.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق من، حرکاتی انجام بده که گنجی برای صدقات ارسال شود.

هوش مصنوعی: روح من از اشتباهات خالی است و اعتقاد قلبی من به شباهت‌ها و ارتباط‌هاست.

هوش مصنوعی: به آرامی و با مشکلاتی رفتم و نوشیدنی را با دقت و سنگینی نوشیدم.

هوش مصنوعی: در آنجا افرادی را دیدم که از شراب شنگ و شاداب شده‌اند و به حالت خواب‌آلود و بی‌خبر به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: عشق چهره‌ای زیبا و جذاب دارد که می‌تواند تمام رازها و لطافت‌های جهانی را در خود جای دهد، همچنین فردی بازیگوش و فریبنده است.

هوش مصنوعی: اگر کسی عاشق نیست، باید بار سنگین دل را به دوش بکشد و رنج عشق را احساس نکند؛ زیرا تنها عشق است که می‌تواند این آتش درون را خاموش کند.

هوش مصنوعی: ای کاش ما را مورد رحمت قرار دهی، ای کسی که از ما سرپرستی می‌کنی؛ بر ما سخت گرفته‌اید و بر ما سختی می‌گذرد.

هوش مصنوعی: یک چهره درخشان به ما روی آورد، مانند ماه که در شب‌های پرنور می‌درخشد و در کنار ما اقامت گزید.

هوش مصنوعی: ای خر ملعون، تو نه کم می‌آوری و نه بر تعداد خود می‌افزایی.

هوش مصنوعی: ای دل و جانم، من از ناپسندی و ترفندهای تو خسته و رنجیده‌ام.

هوش مصنوعی: صبحی خوش و نیکو آغاز شده است، نسیمی دلپذیر از سمت شمال می‌وزد و حال و هوای بهاری به همراه دارد.

هوش مصنوعی: شاخه‌ای پربار و سرسبز، مانند آبی زلال است که دل مرا به شادی و سرخوشی در می‌آورد، مانند شراب وصال.