غزل شمارهٔ ۱۳۵۱

هوش مصنوعی: در پی اهل صفا و عشق، در حرم خداوندگار، چشمه و سبزه‌ای به وجود آمده که نشان‌دهنده‌ی خوشی و سرزندگی است و در آنجا بازی و شوخی مجاز و بدون هیچ گونه قید و شرطی رخ می‌دهد.

هوش مصنوعی: کسی که راهی را نمی‌شناسد و به چهره‌ی ناپاکی پی نمی‌برد، در واقع خود را به خطر می‌اندازد و دچار آسیب می‌شود.

هوش مصنوعی: اهل دنیا مانند عنکبوت هستند که همه‌جا را می‌پوشانند و در میان آن‌ها فقط خرمگس‌ها را به دام می‌اندازند. بنابراین، در مورد آن‌ها چیزی نگو که حرف‌هایت باعث ایجاد ناراحتی یا دل‌سردی نمی‌شود.

هوش مصنوعی: دزد پنهان در خانه را چه کسی می‌تواند ببیند و از او خبر دهد، در حالی که چهره‌اش مانند زعفران است و اشک‌هایش همچون آب زلال می‌ریزد؟

هوش مصنوعی: چرا اشک‌ها به سرعت جاری می‌شوند و دل را می‌سوزانند؟ چرا احساسات ما به شکل زردی بروز می‌کنند و حال ما را توصیف می‌کنند؟

هوش مصنوعی: عشق و محبت، دل عاشقان را به درد می‌آورد و آن‌ها را به سوی تو می‌کشاند. بیا و در این عرصه‌ی عشق حاضر شو و از میان صفوف دیگران بیرون بیا.

هوش مصنوعی: رنگ زرد چهره آینه ناشی از سرخی معشوق است و اشک، همچون قلمی، بر صفحات خط و خال نقش می‌زند.

هوش مصنوعی: این همه زیبایی و درخششی که بر روی خاک حبش مشاهده می‌شود، ناشی از تابش نور کمال از عالم غیب است.

هوش مصنوعی: منتظر باش، این یکی دو روز با تمام زیبایی و درخشانی‌اش، به تدریج به منبع واقعی خود باز خواهد گشت و ارتباطش را دوباره برقرار خواهد کرد.