غزل شمارهٔ ۱۳۵۰

هوش مصنوعی: چشم تو و چشم من هر لحظه گفتگو و ارتباطی بی‌پروا دارند. در عشق، بین ما سوالات و پاسخ‌هایی وجود دارد که هیچ نیازی به توضیح یا تفسیر ندارند.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات آنچنان لاغر می‌شوم که مانند لب یک جام خالی به نظر می‌آیم و گاهی هم به قدری چاق می‌شوم که نخواهم در کیسه‌ای گرفتار شوم.

هوش مصنوعی: وقتی که به دشت می‌روم، احساس می‌کنم که نیازی به پنهان کردن دردها و ناله‌هایم ندارم. حتی اگر شیر در جنگل باشد و در کمین باشد، باز هم در دل دچار اضطراب و نگرانی می‌شوم. ناله‌هایم تنها به خاطر وجود شغال‌ها و خطرات دیگری است که ممکن است در اطراف من باشد.

هوش مصنوعی: وقتی به چهره زیبای تو نگاه می‌کنم، دلم می‌طلبد که به تو عشق ورزم و در عوض، چشمم را از چیزهای دیگر بر می‌دارم و به تو معطوف می‌کنم.

هوش مصنوعی: به او می‌گویم ای خورشید بر دل‌های همه بتاب، زیرا همه جهان مثل ذره‌هایی هستند که به نور زیبای تو وابسته‌اند.

هوش مصنوعی: ای خورشید، از پشت کوه‌های ابر بیرون بیا، و با یک نگاه خود، بی‌نیاز از کلام، حال و روز همه را روشن کن.

هوش مصنوعی: آب زلال و خالصی که از دل زمین به دست می‌آید را از خاک شور جلوگیری نکن و اجازه بده که نور و عظمت خود را به نمایش بگذارد.

هوش مصنوعی: زمانی که نور ما تجلی می‌کند، آن سرزمین نورها نیز درخشان می‌شود و همه روح‌ها و عقل‌ها نیز از قید و بند آزاد می‌گردند.

هوش مصنوعی: ای کسی که از می خوشگوار سیرابی، چرا اینقدر غمگینی؟ به باغ زیبایت نگاهی بینداز و پر و بال خود را باز کن.

هوش مصنوعی: من دوباره مشغول شدم و سرم پر از شوق و اشتیاق است. نیازی به گفتن نیست، در روز و شب آینده، باید به جلو بروی و به سوی روشنایی حرکت کنی.