غزل شمارهٔ ۱۳۱۸

هوش مصنوعی: هر روز در ابتدای صبح، ای جان، بارها به تو سلام می‌کنم. حتی در سخن گفتن و در سکوت، ای یار، باز هم سلام می‌کنم.

هوش مصنوعی: سلام بر جان‌های پاک و مقدس و بر بدن‌های ظاهری عابدان و زاهدان و بر گل‌های زیبا و منحصر به فرد، و بر خارهای سوزنده.

هوش مصنوعی: من ترک هستم و حالتی شاد دارم. بی‌خیال، در دهکده به توافقی رسیدم و به سالار سلام کردم.

هوش مصنوعی: یکی جام شراب بر دست من گذاشت و گفت: ای کسی که در این شهر معروف و شناخته‌شده‌ای، این امانت را با احتیاط بگیر و سلام مرا برسان.

هوش مصنوعی: من گفتم که من همیشه مانند خلیل (ابراهیم) دیوانه‌ام و به صاحب و مالک خود در آتش سلام می‌گویم.

هوش مصنوعی: در آن لحظه که از دنیای بیرون جدا می‌شوم، همه چیزم پر از سلام و خوبی است و در آن لحظه که در مکانی خلوت و دور از دیگران هستم، با یارم سلام و احوالپرسی دارم.

هوش مصنوعی: ای مور، تو که در شب به زیبایی‌های خداوند نگریسته‌ای، شب‌ات خوش باشد و ای مار، بر تو سلام تا تو هم از زیبایی‌های او بهره‌مند شوی.

هوش مصنوعی: داوود به تو می‌گوید که بر تخت نشسته‌ای و منصور هم به تو درود می‌فرستد وقتی که به دار آویخته می‌شوی.

هوش مصنوعی: کسی که به تو مشتاق است، بدون اینکه توقعی داشته باشد، از صمیم قلب سلامی می‌فرستد. همچنین، فردی که به تو نیازمند است، از روی ناچاری از تو درخواست سلام و توجه می‌کند.

هوش مصنوعی: شاهان وقتی سلام تو را با طبل و پرچم اعلام می‌کنند، اما بیمار در دل خود با کلمات دیگری به تو سلام می‌دهد.

هوش مصنوعی: وقتی که از شراب جان نوشیدم، خود را بی‌خیال و رها کردم تا در حال مستی کسی به من بگوید سلام بر تو ای زار و بی‌چاره.

هوش مصنوعی: امسال به خاطر زیبایی و خوشی شما، چنان حال و هوایی دارم که حتی از احساس خودپسندی و تکبر به دیگران سلام نمی‌دهم.

هوش مصنوعی: لذت زخم تو چنان است که آسمان هر لحظه خود را زیر فشار می‌بیند، گویی که تارهای این چنگ به سلام و احوال‌پرسی مشغولند.

هوش مصنوعی: پرندگان خلیلی در حال پرواز و ناپدید شدن هستند و از آن جهان دور، هر چهار سلام و درودی را با خود آورده‌اند.

هوش مصنوعی: من به قدری درباره سخن گفتن و نداهای مختلف صحبت کردم که از کار و وظایف خود دور شدم. ای کار، با سلام بر تو!