غزل شمارهٔ ۱۲۶۵

هوش مصنوعی: آن ماهی که دور و برش همیشه در حال چرخش و بی‌قرار است، همان جان من است و این عقل نیز که دارم، به گونه‌ای مانند امانتی است که به من داده شده.

هوش مصنوعی: هر لحظه، اراده‌ و انتخاب تازه‌ای به روح‌ها می‌دهد و این انتخاب‌ها، نیروی اراده‌اش را می‌شکنند.

هوش مصنوعی: من نه بدن را می‌شناسم و نه روح را. نه چیزی از دنیای اطرافم می‌دانم، جز اینکه در چشم‌های خمار او غرق شدم.

هوش مصنوعی: آن چهره‌اش مانند روز روشن است و رنگش دلربا و جذاب. لطف و نیکی‌اش به قدری تاثیرگذار است که دل را می‌سوزاند، و رفتار و شخصیتش همچون بهار دلنشین و دلپذیر است.

هوش مصنوعی: عشق او باعث شده که توبه هم باعث عذاب شود. در واقع، وقتی عشق وجود دارد، دیگر جایی برای توبه نیست، زیرا عشق خودش توبه را کم ارزش کرده است.

هوش مصنوعی: دوست و دشمن هر دو در اطراف او هستند، اما ما به عنوان یک مانع یا سد در برابر او فعالیت می‌کنیم و او را محکم در آغوش گرفته‌ایم.

هوش مصنوعی: شاید برای اینکه از عشق لذت ببرم، جام را به دورش بچرخانم، مانند دوستی که گوشواره‌اش را با محبت می‌بوسد.

هوش مصنوعی: من به عشق او، تک‌تک حلقه‌های موهایش را می‌شمارم، در غیر این صورت، هیچ‌کس به اندازهٔ عشق من نمی‌تواند به این کار بپردازد.

هوش مصنوعی: محبت او را با دقت و توجه می‌شمارم، دل می‌زنم و جانم را با شمارش تنفس‌ها می‌گذرانم. ای کسی که به خاطر عشقش زخم‌خورده‌ام و در غم او کشته‌ام.