غزل شمارهٔ ۱۲۳۴

هوش مصنوعی: شنیدن صدای طبل جنگ را، در حالی که سرنوشت حاکم شده است، بیانگر این است که این خبر، تلخی بیشتری دارد و مانند زخم تیری دردآور است.

هوش مصنوعی: وقتی که دنیا مانند یک دایه، سینه‌ای سیاه و تاریک به تو می‌دهد، باید به یاد داشته باشی که آنچه به تو می‌رسد، مانند شهد شیر شیرین و لذت‌بخش است.

هوش مصنوعی: خنک است بچه‌ای که از این دایه و شیر و سرگشتگی‌هایش رهایی پیدا کند و دندان‌هایش را درآورده باشد.

هوش مصنوعی: غیبی‌ها به او خبرهای خوب دادند و او را با شیر مادرش nourished کردند و از دیگر خبرهای خوب رهانیدند.

هوش مصنوعی: هر بار که عشق او به من یادآوری می‌شود، دیگر برایم مهم نیست که چه کسی من را انکار کند یا به چالش بکشد.

هوش مصنوعی: وقتی که خورشید بر او تابید، از عذاب دوزخ در امان است و از سرما و سختی‌های دیگر نیز محفوظ می‌ماند.

هوش مصنوعی: به خاطر خوش‌شانسی جوان، روحی به او باز می‌گردد که مسیر دین را در این دنیای کهن برایش روشن می‌کند.

هوش مصنوعی: بدان که به محل امن و اصل خود رفت و از تله و گرفتار شدن رهایی یافت.

هوش مصنوعی: از چنگال موانع و حرص و آز که باعث زبونی و حقارتش شده بود، رهایی یافته است.

هوش مصنوعی: ای جان، از آن مکان قدیمی و دلگیر رها شده‌ای که در آن، غم و مشکلاتش به مانند آجر و دیوار و حصیر فضا را پر کرده بودند.

هوش مصنوعی: هدیه‌اش از سوی بهشت می‌آید و او در کنار خود، آن چهره درخشانش را در آغوش می‌گیرد.

هوش مصنوعی: آن چشم عفیفش به تماشای زیبایی رسید و آن نفس فقیرش به خوشبختی دست یافت.

هوش مصنوعی: خوشبخت باد باغ زیبای او و مبارک باشد سرنوشت خوبش.