غزل شمارهٔ ۱۱۹۰

هوش مصنوعی: ای کسی که به یاد معشوق خوابیده‌ای، بیدار شو که محبوب نزدیک می‌شود.

هوش مصنوعی: ای مردم، احتیاط کنید و آماده باشید! باید از جا بلند شوید و هوشیار باشید، چرا که زمان عمل فرا رسیده است.

هوش مصنوعی: روحی که هزاران عیسی را زنده می‌کند، ای مرده! به خاطر مرگ یار از خواب بیدار شو.

هوش مصنوعی: ای ساقی مهربان که به بندگی من توجه داری، برای رفع بی‌حالی و نیاز دو یا سه لیوان باده بیاور.

هوش مصنوعی: شما به عنوان داروی بیماری‌های فراوان، برای کسانی که در انتظار آرامش هستند، باید حرکت کنید و به کمک آن‌ها بیایید.

هوش مصنوعی: ای لطف تو به من یاری کن، که در درد و رنج هستم و مانند گل‌دردی خموش مانده‌ام.

هوش مصنوعی: ای حسن، تو فرشته‌ای هستی که جان‌های پاکان را نجات می‌دهی، مثل یک شکاری که باید به پا خیزد.

هوش مصنوعی: دل به شدت ناراحت و پُرغم است، و حالتی از خشم و عصبانیت در آن وجود دارد. این وضعیت را نادیده نگیر و به سرعت اقدام کن.

هوش مصنوعی: اگر در شرایط دشواری گفتم که بلند شو، لطفاً مرا ببخش.

هوش مصنوعی: ای نرگس زیبا و خواب‌آلوده، که دلبر خوش‌چهره‌ای هستی، بیدار شو.

هوش مصنوعی: از آنچه که بنده می‌داند، تو نیز شروع کن به پر کردن لیوان و بیا، بلند شو.

هوش مصنوعی: قبل از اینکه دل تو آسیب ببیند، ای دوست، به طور موزون و با آرامش برخیز.