غزل شمارهٔ ۱۱۶۶

هوش مصنوعی: مدتی است که از این مسیر جدید می‌گذرد، بیایید پرده‌ای از یاد آن دوست قدیمی بر داریم.

هوش مصنوعی: فرعون را با آتش نابود کن و عذاب او را به آتش نمرود بسپار.

هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که تأثیرات ستاره‌ها و کره‌های آسمانی، نباید در زندگی‌ات خدایی و قدرت مطلق داشته باشد و نباید خود را تحت تأثیر آنها قرار دهی.

هوش مصنوعی: خورشید و نوری که در پایان کار به وجود آمده، مانند الاغی لنگ در جاده‌ای کج و معوج است.

هوش مصنوعی: باد وقتی که آرام می‌گیرد و به خود می‌نگرد، درمی‌یابد که در نهایت، مانند دیگران، بدون هدف و بی‌برنامه است.

هوش مصنوعی: چشم به آن باد دوخته شده است که خس (علف) را به هر دشت و غاری می‌برد.

هوش مصنوعی: سنگی در دریاچه‌ای ساکن است و نیروی سیل در حال تلاش است تا آن را جابجا کند.

هوش مصنوعی: اگر ما خوب یا بد هستیم، تو از ما قضاوت نکن. ما همه مانند سازهایی هستیم و دل ما مثل رشته‌های یک ساز.

هوش مصنوعی: گاهی نغمه‌ای غمگین و تر را می‌نوازی و گاهی باید از آن غم‌ها بگذری و به حالتی خشک و بی‌احساس دست یابی.

هوش مصنوعی: اگر به دل این چنگ نوازی، کافی است که آن را کنار بگذاری.

هوش مصنوعی: نور بر نور، هنگامی که به آرامی بنوشی باده‌ای دلپذیر به ویژه در فصل بهار.

هوش مصنوعی: در کنترل عشق، همه قدرت و انرژی ما جمع شده است و در زیر بار سنگین آن، مانند شتر مستی هستیم.

هوش مصنوعی: گاه انسان به شدت شجاع و قدرتمند می‌شود، به گونه‌ای که دیگران از او بترسند و مانند شکار به او نگاه کنند.

هوش مصنوعی: گاهی که آب جمع می‌شود، مردم تشنه به آن چنان وابسته می‌شوند که جان خود را به آن می‌سپارند.