غزل شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: ای معلا، تو می‌توانی چنگ ما را بشکنی، اما بدان که در اینجا هزاران چنگ دیگر وجود دارد.

هوش مصنوعی: وقتی ما در دام عشق گرفتار می‌شویم، دیگر چیزی برایمان مهم نیست، حتی ساز و دف هم برایمان نخواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر موسیقی و ساز و آواز عالم به آتش کشیده شود، باز هم صدای دل‌انگیزی که در خفا وجود دارد، قابل قیاس نیست.

هوش مصنوعی: اگرچه صدای خوش آهنگ و زیبایی وجودت به آسمان رفته، اما هنوز همان طور که باید، در گوش ما نمی‌آید.

هوش مصنوعی: اگر چراغ و شمع روشنایی دنیا خاموش شوند، چه اهمیتی دارد، چون سنگ و آهن همچنان پابرجا خواهند ماند.

هوش مصنوعی: در سطح دریا چیزهای بی‌ارزش و کوچک دیده می‌شود و از دریا، گوهری باارزش و نایاب به‌دست نمی‌آید.

هوش مصنوعی: اما بدان که زیبایی و لطافت خاشاک به خاطر این است که بازتاب نور و روشناییی دارد که بر ما تأثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: تمامی آوازها تنها نتیجه و بخش کوچکی از شوق به وصال هستند و اصلاً نمی‌توان فرع را با اصل مقایسه کرد.

هوش مصنوعی: سکوت کن و دریچه دل را باز کن، از طریق آن با روح‌های سخن‌گو ارتباط برقرار کن.