غزل شمارهٔ ۱۰۹

هوش مصنوعی: در صبحی که جدایی فرا رسید، چشمانم پر از اشک شد و در جایی دیگر، از شدت اندوه گریستم. احساس می‌کنم که مدام بر من سخت می‌گذرد.

هوش مصنوعی: در نهایت، آن کس که بر ما بخل ورزید و در روز ملاقات به روی ما نیاورد.

هوش مصنوعی: چه مردی است آن دوست که با سرزنش به من نگاه می‌کند، برو ای یار، آن جام پر از شراب را به من بده.

هوش مصنوعی: من از آنچه مردم را ناراحت می‌کند ناراحت نمی‌شوم، چون در نزد من هرکسی به عنوان یک فرد ویژه و منحصر به فرد ارزشمند است.

هوش مصنوعی: هرچند این بدن‌ها ظاهری به شکل خاص دارند و ما آنها را این‌گونه می‌بینیم، اما در واقعیت، چیزهای دیگری در زیر این ظاهر وجود دارد.

هوش مصنوعی: من تو را در وجود خودم می‌شناسم، تو همان روح من هستی که در وجود محبوبم جا دارد.

هوش مصنوعی: ای دوست، پوست را بکن و از جنگ و دعوا با خود دست برداریم. بیایید به جای این درگیری‌ها، به همدیگر کمک کنیم.

هوش مصنوعی: ما همگی یک روح هستیم که در جسم‌های مختلف زندگی می‌کنیم. فرقی نمی‌کند که ما کوچک یا بزرگ باشیم، یا جوان یا پیر، در عمق وجودمان یکسانیم.

هوش مصنوعی: چراغک‌ها به نوعی منبع نور هستند که از آتش جدا شده‌اند. یکی از آن‌ها اصل و ریشه‌دار است و منبع اصلی نور به شمار می‌رود.

هوش مصنوعی: هر کدام از آنها ویژگی‌ها و خصوصیات خاصی دارند، اما در عین حال تنها چیزی که بدون تفاوت برایشان مشترک است، راه رفتن یا پاهایشان است.

هوش مصنوعی: در این توضیح، دلایلی وجود دارد؛ آیا باید با تو به طور مستقیم صحبت کنم یا در خفا؟

هوش مصنوعی: اگر تو خود را به اشتباه بیندازی، دیگر چه اهمیتی دارد که این موضوع چه تأثیری بر تو دارد؟ به اطراف خود نگاه کن و آنچه را که می‌بینی درک کن.