غزل شمارهٔ ۱۱

کالیوه: شیدا و دیوانه. مصرع یعنی زُهره که خود خنیاگر است را با نغمه‌های دلنشینت شیدا و حیران کن.

هوش مصنوعی: بیا و ادعای زیبایی کن تا هم دشمنان و هم دوستانت با چهره‌ای شاداب و درخشان و چشمانی پر از اشک به تو روی بیاورند.

هوش مصنوعی: غم و اندوه همه را به فریاد و ناله درمی‌آورد، و این حال مرد و زن را به درد و زاری می‌کشاند. پس از این همه غم، از ما می‌خواهند که کمک کنیم، چون دیگران در چنگال ظلم و ستم گرفتار شده‌اند.

هوش مصنوعی: غم را کنار بزن و با لحن دلنشین خود، از درون وجودت بگو تا صدای زیبای تو در سکوت به گوش برسد و از عدالت تو آشنا شود.

هوش مصنوعی: ای ساقی، ما را به یاد داشته باش، صد خیک را پر کن و ارواح ما را به عشق آن شیرینِ محبوب زنده کن.

هوش مصنوعی: چون تو مانند سرافیل، که مردم را زنده می‌کند، با روحی تازه به من زندگی می‌دهی. درد و رنج من از طریق نفسی الهی به گوش ما رسیده است.

هوش مصنوعی: ما مانند گندم‌هایی هستیم که در کاه ریخته شده‌اند. دقت کن از نسیم زندگی، چه کسی را می‌توانی از میان این گندم‌ها جدا کنی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که غم به سمت غم می‌رود، شادی هم به سمت شادی می‌رود. هنگامی که گل به گل می‌پیوندد، دل نیز به آسمان پرتاب می‌شود.

هوش مصنوعی: این دانه‌های عزیز که در خاک حبس شده‌اند، در انتظار بارانی خوش و نسیم ملایم هستند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که جان و دل به هم نزدیک شوند و با عشق در آمیخته شوند، روح به یک کمال و زیبایی می‌رسد؛ اکنون که همچون کهربا درخشان است، نشانی از آن دیگر وجود ندارد.

هوش مصنوعی: آخرین زمانی که صحبت می‌کردم، به تو گفتم رازی را که هیچ‌کس دیگر تا به حال نشنیده بود. اکنون لطفاً این راز را خاموش نگه‌دار.