غزل شمارهٔ ۱۰۹۸

هوش مصنوعی: من بدون دل و جان به سوی تو آمدم، ای جوان، رنگ من را ببین و خط نگاشته‌ام را بخوان.

هوش مصنوعی: من نیامده‌ام، بلکه تو در وجود من به‌طور نهان حضور داری، ای فرزند.

هوش مصنوعی: مانند طلا که در آتش می‌خندد و تغییر می‌کند، تو نیز برای یک لحظه بخند تا بخت و خوش‌شانسی خود را ببینی.

هوش مصنوعی: در دل خراب من، افکار و اندیشه‌ها به هم ریخته و آشفته‌اند، مانند حالتی که مستان دارند.

هوش مصنوعی: به مراقبت و دقت به صدای پای نگهبانان و شور و حال عاشقان گوش فرا بده، ای پسر، زیرا در شکست‌ها و تلاش‌ها باید هوشیار باشی.

هوش مصنوعی: من نزد تو آمدم و تو را به آیینه‌ای آوردم که چهره‌ات را در آن ببینی. حالا روی خودت را برنگردان، ای پسر.

هوش مصنوعی: ای پسر، کفر من در واقع نشان‌دهنده ایمان توست؛ به این موضوع توجه کن که در کفر من، ایمان تو نهفته است.

هوش مصنوعی: در سکوت به عنوان کسی که خاموش است، من فریاد می‌زنم و به پسران می‌گویم.