غزل شمارهٔ ۱۰۹۷

هوش مصنوعی: عقل، راهنمای مسافران است، پسرم. زنجیرهای خود را بشکن و راه روشن را ببین.

هوش مصنوعی: عقل را به عنوان یک قید و محدودیت می‌بیند و دل را فریبنده و جان را به عنوان مانع در مسیر حقایق و روشنی‌ها توصیف می‌کند. از این سه، راه حقیقت و درک عمیق پنهان است، پسرم.

هوش مصنوعی: وقتی از عقل و جان و دل جدا شدی، این یقین نیز فقط در حد گمان است، پسرم.

هوش مصنوعی: اگر مردی از خودگذشته نباشد، او واقعاً مرد نیست. عشق واقعی همراه با درد و رنج است، پسر.

هوش مصنوعی: دل خود را برای محبت و دوستی با معشوق آماده کن، زیرا عشق او همچنان در انتظار است و به زودی به سوی تو خواهد آمد.

هوش مصنوعی: سینه‌ای که از زخم تیر خسته شده، بر پیشانی‌اش نشانه‌های زیادی دیده می‌شود، پسر.

هوش مصنوعی: عشق چیزی ساده و بی‌دردسر نیست، بلکه کار افرادی قوی و شجاع است، پسر.

هوش مصنوعی: هر کسی که در عشق به محبوب درآید، مانند شاه و صاحب قدرت و بزرگی است، ای پسر.

هوش مصنوعی: عشق را از هیچ‌کس نپرس، چرا که خود عشق را بپرس. عشق مانند ابری است که باران می‌بارد و بر زندگی تاثیر می‌گذارد، پسرم.

هوش مصنوعی: عشق خود به خود بیانگر و نمایانگر درون تو است و نیازی به توضیح یا ترجمه ندارد.

هوش مصنوعی: اگر بر آسمان هفتم عشق را نگاه کنی، خواهی دید که عشق همچون نردبانی نیکو است، ای پسر.

هوش مصنوعی: هر جا که گروهی در حال حرکت هستند، عشق همیشه راهنمای آن‌ها و هدف نهایی شان است، پسر!

هوش مصنوعی: این دنیا به عشق وابسته است و نمی‌تواند تو را فریب دهد، چرا که این جهان به خاطر تو وجود دارد، ای پسر.

هوش مصنوعی: برو و زبانت را ببند و مانند صدف ساکت باش، زیرا این زبانت می‌تواند دشمن جانت باشد، ای پسر.

هوش مصنوعی: شمس تبریز آمد و جان مرا شاد کرد، زیرا او برای من مانند قرآن است، ای پسر.