غزل شمارهٔ ۱۰۳۲

هوش مصنوعی: چقدر به من بی‌اعتنایی می‌کنی! من دیگر چیزی در مورد تو نمی‌گویم، حتی اگر در دل به تو فکر کنم.

هوش مصنوعی: مانند ابری هستی که تیره و بی‌برکات، پس ای ابر، تاریک نکن و حداقل یک قطره آب ببار.

هوش مصنوعی: این جمله‌ها به خاطر مقدار و ارزششان آمده‌اند، ای کسی که غافل هستی از لذت تلاش و نتیجه نهایی.

هوش مصنوعی: با آدم نابینا صحبت نکن که این کار نیاز به دقت و مهارت دارد و نمی‌توان به سادگی آن را انجام داد. همچنین با کسی که در یک کار خاص مهارت ندارد صحبت نکن که او نمی‌فهمد که در آن مکان، فرصتی برای شکار یا بهره‌برداری وجود دارد.

هوش مصنوعی: کسی که هنوز دو روز از عمرش نگذشته، نمی‌تواند دربارهٔ عشق و دل‌باختگی صحبت کند، یا با نگاهی سطحی مانند نگاه یک حیوان به زیبایی‌ها نگاه کند.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌توانی در کنار زنان قرار بگیری، از حلقه جانبازان بگذر و به کناری برو.

هوش مصنوعی: اگر در قدرت و مکانت مخدوم شمس الحق تبریزی غوطه‌ور شوی، در نهایت حقیقت را خواهی دید و به تماشا خواهی نشست.