غزل شمارهٔ ۱۰۲۰

هوش مصنوعی: ای دلبر زیبا، به خانه‌ام بیا و از سفر بازگرد، تا بتوانیم با عشق و شادی کنار هم باشیم و این لحظه‌های شیرین را از دست ندهیم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، چون کشتی نوح، در حال حاضر تویی که در این دنیای پر از آشفتگی، آرامش را به ارمغان می‌آوری. زمانی که ساغر من خالی است، تمام وجودم، خون و جگرم، در حسرت پر شدن آن به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: از روی کینه، مرا آزرده خاطر می‌کند. ای دل! در این دو جهان، فقط یکی را بگو، کجا می‌توانی دوستی دیگر پیدا کنی؟

هوش مصنوعی: قلمی که نقشی از تو را به تصویر کشید، هنگامی که تو را دید، گویی گفت: "من کجا گم شدم؟ آیا این دنیا متعلق به من است یا به یک انسان دیگر؟"

هوش مصنوعی: چرا جان و دنیای من را این‌گونه نقص و سرزنش می‌کنی؟ در دل من وارد شو و ببین که هر نفسی که می‌کشم، یک قیامت است.

هوش مصنوعی: عشق می‌گوید که ای مهمان، بیست بلا آماده‌اند. لب‌های خشک و چشمان اشک‌آلود من را ببین که چگونه در میان این خشکی و تری قرار دارند.

هوش مصنوعی: وقتی که تو زیبایی این دو را دیدی، مانند مجسمه‌ای خواهی شد که در میان مردم مشهور است، همانند یک ستاره زیر نظر او که دوصد قمر را تحت الشعاع قرار داده است.

هوش مصنوعی: به صراحت بگو که شمس دین خاصبک و شه یقین در تبریز، مانند دین خود، هم در خفا و هم مشهور است.