غزل شمارهٔ ۱۰۱۷

هوش مصنوعی: دختر زیبایی از راه رسیده است، آیا او از سرمای سرما آمده است؟ ای ساقی، مثل شکر روی او را با جامی پر از شراب بپوشان.

هوش مصنوعی: یا برای او می‌نوشی یا خودت باید او را به راه درست هدایت کنی، زیرا در میان دختران زیبا جایی برای کارهای زشت و ناپسند نیست، ای پسر.

هوش مصنوعی: پیام‌آوری در حال بیان دردها است تا اینکه دیگر هیچ خر و ناپایداری باقی نماند. در این زمان، خرها را در می‌یابد و از می‌خوردن باده‌ای همانند باده عیسی، دو بال به پرواز درمی‌آورند.

هوش مصنوعی: اگر دل هشیار و بیدار به جمع میهمانی مستان بیفتد، می‌توانی درک کنی که مستان هنگام مستی به خوبی و بدی توجهی ندارند.

هوش مصنوعی: ای نگهبان، در این مجلس نشسته‌ای، رخصتی نده به کسی جز عاشقانی که آتش عشق در دل دارند و بوی دل‌فروشی را از آنها حس می‌کنی.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی که کسی کمکت کند، باید دستت را بدهی. اگر نیاز به پا داشته باشی، باید سر را فدای آن کنی. و اگر بخواهی که چیزی را قرض بگیری، شخصی می‌تواند به جای آن چیز دیگری بیاورد.

هوش مصنوعی: من در نوشیدنی غرق شدم و بی‌نهایت بی‌پروا و بی‌دل شده‌ام. وجودم مانند سپری است که در برابر تیغ تیز هیچ‌گونه حمایتی ندارد.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم یک سخن‌ران را که آبی زنده و حیات‌بخش دارد، بیابم؛ کسی که بتواند آتش را به خواب بیدار کند و این رازها را تا سپیده‌دم بیان کند.

هوش مصنوعی: اگر در وجود من رگی هشیاری یابی، باید بدانی که او به اندازه‌ای قوی است که به درون خود اجازه نمی‌دهد. اگر بفهمی که این رگ چقدر نیرومند است، نباید او را به سادگی نادیده بگیری.

هوش مصنوعی: مردمی وجود دارند که خراب و شاداب هستند و دسته‌ای دیگر از آن‌ها، جدا از این‌ها، در وضعیتی متفاوت قرار دارند. هر گروهی ویژگی‌ خاص خود را دارد و از هم متمایز هستند.

هوش مصنوعی: از اندازه فراتر رفته‌ام تا جایی که دیگر نمی‌توانم اندازه را تشخیص دهم. اکنون در وضعیتی هستم که نمی‌دانم این حالت چه چیزی است و چه کسانی مراقب من هستند.

هوش مصنوعی: برو و زهر نیش ما را شیرین کن، صدای ما را بشنو. ما را به حالتی برسان که خود را فراموش کنیم و از خود بی‌خبر شویم، سپس به ما نگاه کن.