غزل شمارهٔ ۱

ای رحمت بی‌پایانی که خود، بدون توجه به زمان‌، در درون می‌رویی، ای آنیکه  جنگل افکار را با نور آتش خودفروزت روشن و با گرمای آن از زوائد پاک می‌کنی. 

بخشش و فضل الهی بر نیازمندانش صادر می‌گردد، تو هم بمانند آن صفات، شبم را با خنده‌ات روز کردی و جان را از زندان تن رهایی بخشیدی. 

تویی که موجب حجب خورشید از سوزاندن ما می‌شوی، توکل بر تو در هر امید و خواستی واجب است چون توئی که هم خواست هستی و هم خواسته، چون آغاز و پایان هر پدیده‌ی درونی و بیرونی «خودت» هستی.

تو در درون سینه‌ها به‌ پا می‌خیزی و پس از پاک و زیبا کردن اندیشه، خودت خودت را می‌خواهی و خودت این خواست را برآورده می‌کنی. 

ای که روح بخش و یا جان بخش بی بدیل (منظور خداوند) هستی، ای که لذت علم در عمل در توست، هر چیز دیگری غیر از تو، بهانه و مایه فریب انسانها است. همه آنها مایه بیماری و علت دردها هستند و خداوند داروی همه آن درد و رنجهاست.

فریبندگی های عالم ما را گمراه کرده و نسبت به خوبان هم بدبین شده ایم  ، گاهی پاداش های عرفانی خوشحالمان می کند و گاه  خوراک و نیازهای مادی گرفتارمان کرده است 

این خوشی را ببین و قیاس‌های ذهنی را رها کن، شیرینی عشق «او» را ببین و توصیفات «او» را رها کن، چون جریان عمر کوتاه ما شایسته‌ی این‌قدر تلاش برای فهم «علت وجودیش» نیست. 

جنگ درونی مابین سفیدی و سیاهی، تدبیر  پیچیده‌ی تو است که هرکسی قادر به رؤیت نقش هنرمندانه‌ی تو نیست. 

در خلوت خود را اصلاح کن و دیگران را بهانه نکن فریاد زدنه (پروردگارا، مرا نجات بده) قسم به خدا که تزویر است ای پسر

ساکت باش که به سرعت به سوی پایه‌ی عَلَم می‌روم (تا همچو بیرق اختیارم به دست روح/راح/باد باشد)، قلم را بشکن و کاغذ را بیانداز که ساقی (روح) از در وارد شد.