بخش ۳۸ - داستان آن عجوزه کی روی زشت خویشتن را جندره و گلگونه می‌ساخت و ساخته نمی‌شد و پذیرا نمی‌آمد

هوش مصنوعی: یک مرد بزرگسال و مسن با موهای سفید و ظاهری پر از هیجان و انرژی، مانند زعفران درخشان و زیبا، در میان جمعیت دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که در کنار سفره، چهره او را می‌بینم، به نظر می‌رسد که او در دسترس است، اما در واقع عشق او در دل من باقی مانده است.

هوش مصنوعی: دندان‌ها و موی او مانند شیر زیبا و نرم شده است، قد او به شکل کمانی درآمده و هر یک از حس‌های او دچار تغییر شده است.

هوش مصنوعی: وقتی که عشق، شهوت و حرص وجود داشته باشد، همه زیبایی‌های عشق به شکلی نامناسب و از هم گسیخته تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که در زمان نامناسب می‌خواند و راهی که بی‌نشانه است، آتشی بدون محتوا در زیر دیگ خالی به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: دوستدار میدان جنگ و اسب و پای نی هستم، عاشق جلوه‌های موسیقی و زوایای مختلف آن نیز هستم.

هوش مصنوعی: در دوران پیری، ای بیچاره، هرگز حرص و طمع نداشته باش، چرا که خداوند این دوری و حرص را به تو ارزانی نداشته است.

هوش مصنوعی: زمانی که سگ پیر می‌شود، دندان‌هایش مانند دندان‌های انسان ترک می‌خورند و او به جای اینکه به انسان‌ها خدمت کند، به جمع‌آوری سرگین‌ها مشغول می‌شود.

هوش مصنوعی: به این افراد پیر و باتجربه نگاه کن، هر لحظه قدرت و تیزی خرد و هوششان بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: پیر سگ، پشم را از پوستینش می‌ریزد، و این سگان کهن را ببین که بر تن اطلس پوشیده‌اند.

هوش مصنوعی: عشق و حرص آن‌ها در رسیدن به ثروت و زر روز به روز بیشتر می‌شود، همان‌طور که در نسل سگ، این حرص و ولع مشهود است.

هوش مصنوعی: این زندگی که به عذاب و جهنم می‌انجامد، مانند کشتاری است که برای خشم و عصبانیت قصابان آماده شده است.

هوش مصنوعی: وقتی به او بگویند که عمرش طولانی خواهد شد، لبخند بر لبانش می‌نشیند و خوشحال می‌شود.

هوش مصنوعی: او فکر می‌کند که نفرین او مانند دعا است و به این دلیل هیچگاه نمی‌تواند حقیقت را ببیند و بر مشکلاتش تاب بیاورد.

هوش مصنوعی: اگر یک تار موی او را می‌دیدی، می‌گفتی که عمر تو به این شکل باقی باشد.