بخش ۷۶ - حکمت نظر کردن در چارق و پوستین کی فلینظر الانسان مم خلق

حالا دوباره داستان عشق ایاز را تعریف کن؛ چون این داستان گنجی است که پر از رازهای پنهان است.

ایاز هر روز به آن اتاق می‌رود، تا چارق و پوستین قدیمی خودش را ببیند.

چون احساسِ «من بودن» و دلبستگی به خود، آدم را سخت مست و مغرور می‌کند؛ عقل را از سر می‌پراند و شرم و فروتنی را از دل می‌برد.

از هزاران هزار قرن پیش هم همین مستیِ «هستی» راه را بر آدمیان بسته و آن‌ها را از کمینگاه خودش گرفتار کرده است.

شیطان هم از همین مستیِ وجود و غرور گرفتار شد؛ همان ابلیس که گفت: چرا باید آدم بر من سرور و فرمانروا باشد؟

من خودم صاحب‌مقامم، تازه از خاندان بزرگی هم هستم؛ پر از هنر و شایستگی‌ام و برای هر کاری آمادگی دارم.

در هنر و توانایی، از هیچ‌کس کمتر نیستم؛ پس چرا باید در برابر دشمن بایستم و به او خدمت کنم؟

من از آتش آفریده شده‌ام و او از گل و خاک؛ در برابر آتش، گل و خاک چه ارزشی دارد؟

او در آن دورانِ دور اصلاً کجا بود، وقتی من در جایگاه بلندِ جهان بودم و مایهٔ افتخار روزگار بودم؟