بخش ۸۵ - شخصی به وقت استنجا می‌گفت اللهم ارحنی رائحة الجنه به جای آنک اللهم اجعلنی من التوابین واجعلنی من المتطهرین کی ورد استنجاست و ورد استنجا را به وقت استنشاق می‌گفت عزیزی بشنید و این را طاقت نداشت

هوش مصنوعی: یک نفر در هنگام استنجا گفت که من را با بوی بهشت همراه کن.

هوش مصنوعی: شخصی به دیگری می‌گوید که دعای خوبی می‌خوانی، اما نمی‌دانی چگونه باید آن را به درستی انجام دهی.

هوش مصنوعی: این دعا مانند تلاوتی است که تو به وجود آوردی.

هوش مصنوعی: بو و عطر بهشت از بینی حر به مشام می‌رسد، اما بوی بهشت از پشت کم‌تر احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: تو که در برابر نادانان تواضع می‌کنی، اما در برابر بزرگ‌ترها تکبر و خودبزرگ‌بینی داری.

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که خودخواهی و تکبر بر کسانی که ضعیف و خوارند، خوب و زیبا به نظر می‌رسد. اما باید مراقب بود که هیچ‌گاه به خودبینی و غرور نرسیم، زیرا چنین چیزی در حقیقت به ضرر خود ما خواهد بود.

هوش مصنوعی: به دنبال بوی گل هستم که از سوراخ بینی‌ام به مشام می‌رسد، چون این وظیفهٔ حس بویایی من است. ای بی‌فکر!

هوش مصنوعی: این شعر به ما می‌گوید که بوی گل فقط برای کسانی که دلیر و شجاع هستند خوشبوست، ولی این بو در این سوراخ یا مکان وجود ندارد. به عبارتی، برای تجربه‌ی زیبایی‌ها و لذت‌ها باید به جاهای مناسب و شایسته برویم.

هوش مصنوعی: آیا بوی بهشت به تو خواهد رسید؟ آیا بوی جوانه‌ها از این مکان به تو می‌رسد؟

هوش مصنوعی: دوست داشتن وطن نیز لازم و صحیح است؛ بنابراین، ای آقا، ابتدا باید وطن خود را به‌خوبی بشناسی.

هوش مصنوعی: گفت آن ماهی زیرک: "می‌خواهم از نظرات و مشورت‌هایشان دل بکَنم و خودم راهی را انتخاب کنم."

هوش مصنوعی: این زمان برای مشورت کردن مناسب نیست، بنابراین به سرعت عمل کن. همچون علی، که با صدای آه خود در دل چاه دست به اقدام زد.

هوش مصنوعی: عزیز دل، دل‌درده‌ای که در سینه‌ام هست، بسیار کمیاب و خاص است. به همین خاطر، وقتی شب فرا می‌رسد، باید به صورت پنهانی و دور از چشم دیگران رفتار کنم، مانند کسی که در خفا مراقب اوضاع است.

هوش مصنوعی: به سمت دریا حرکت کن و از این آب‌گرفتگی رهایی یاب، به جستجوی دریا برو و این گرداب را ترک کن.

هوش مصنوعی: دل را به پایگاه و عزم راسخ ساخت، به سمت نوری می‌رفت که از خطرات و موانع فاصله داشت.

هوش مصنوعی: مانند آهو که به دنبال او سگی می‌دود، او نیز تا زمانی که حتی یک رگ در بدنه‌اش وجود داشته باشد، پا به فرار می‌گذارد.

هوش مصنوعی: در خواب خرگوش و سگ مشکلی وجود دارد، اما خواب کسی که می‌ترسد در کجاست؟

هوش مصنوعی: آن ماهی به دریا رفت و مسیر دور و وسیعی را انتخاب کرد.

هوش مصنوعی: پس از تحمل دردها و سختی‌های بسیار، در نهایت به جایی رسید که آرامش و امنیت را تجربه کرد.

هوش مصنوعی: او خود را در دریای عمیق و بی‌نهایتی غرق کرده که هیچ محدودیتی برای آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: زمانی که صیادان دام را برای شکار نیم‌عاقل (شخصی که به درستی نمی‌اندیشد) آوردند، نتیجه‌اش برای او تلخ و ناگوار شد.

هوش مصنوعی: گفت که افسوس فرصت را از دست دادم، چون نتوانستم همراه آن راهنما شوم.

هوش مصنوعی: ناگهان او رفت، اما چون رفت، من خود را موظف دانستم که به دنبال او بروم.

هوش مصنوعی: حسرت بردن بر گذشته اشتباه است، زیرا زمانی که رفته دیگر برنمی‌گردد و یادآوری آن تنها بیهوده است.