بخش ۱۲۵ - قصهٔ فرزندان عزیر علیه‌السلام کی از پدر احوال پدر می‌پرسیدند می‌گفت آری دیدمش می‌آید بعضی شناختندش بیهوش شدند بعضی نشناختند می‌گفتند خود مژده‌ای داد این بیهوش شدن چیست

هوش مصنوعی: مانند پوران عزیر که در حال عبور است و درباره حال و وضعیت پدرش سوال می‌کند.

هوش مصنوعی: این افراد به سن پیری رسیده‌اند در حالی که پدرشان همچنان جوان است. ناگهان پدرشان به میان می‌آید.

هوش مصنوعی: پس از او پرسیدند که ای ره‌گذر، آیا از عزیر ما خبر شگفتی داری؟

هوش مصنوعی: کسی به ما گفت که امروز آن مدرک که بعد از ناامیدی به دست می‌آید، به ما خواهد رسید.

هوش مصنوعی: او گفت بله، بعد از من به او هم خوشی خواهد رسید. او وقتی این خبر را شنید، خوشحال شد.

هوش مصنوعی: صدای شاد و بشارت‌دهنده‌ای اعلام می‌کند که باید خوشحال باشی و در عین حال، دیگری که به این بشارت آگاه شده، به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و بی‌هوش شده است.

هوش مصنوعی: ای نادان، چه جای خوشحالی است وقتی که ما در چشمه‌ی شیرین عشق افتاده‌ایم.

هوش مصنوعی: وهم به انسان خبر خوش می‌دهد، ولی عقل به‌راستی از چیزهای واقعی آگاه است و به همین دلیل چشم وهم از دیدن حقیقت محروم می‌ماند.

هوش مصنوعی: کافران گرفتار درد و مشکلات هستند، اما مؤمنان مژده و شادی را تجربه می‌کنند. با این حال، حقیقت حال افراد در نگاه فرد بصیر و آگاه مشخص می‌شود.

هوش مصنوعی: زیرا عاشق در لحظه حال غرق در احساس است و به همین خاطر فراتر از مسائل مانند کفر و ایمان قرار دارد.

هوش مصنوعی: کفر و ایمان هر دو به نوعی محافظ و نگهبان هستند. این معانی، مانند پوسته‌هایی هستند که در حقیقت وجودی آدمی نهفته است.

هوش مصنوعی: کفر، همانند پوسته‌ای سخت و بی‌روح است، در حالی که ایمان، همچون لذتی دلپذیر و معنوی در دل دارد.

هوش مصنوعی: لایه‌های خشک و سخت مانند چوب در آتش می‌سوزند، اما لایه‌هایی که به مغز و جان انسان متصل‌اند، همیشه خوشایند و لذت‌بخش هستند.

هوش مصنوعی: عقل و فکر انسان در مرتبه‌ای بالاتر از خوشی‌ها و لذت‌ها قرار دارد؛ چرا که لذت به تنهایی نمی‌تواند به عمق معنای زندگی پی ببرد و تنها عقل است که می‌تواند گستره‌ای از لذت‌های واقعی و پایدار را شکل دهد.

هوش مصنوعی: این صحبت هرگز تمام نمی‌شود، برگشتی به عقب بزن تا دوباره موسی از دریا بیرون بیاید.

هوش مصنوعی: این سخن به گونه‌ای بیان شده که برای درک عموم مناسب است و از جزئیات عمیق‌تر و سخنانی که نیاز به فهم بیشتری دارند، دوری کرده است.

هوش مصنوعی: ای متهم، عقل تو کم ارزش و بی‌فایده است، مانند سکه‌ای که با نقره خالص از هم جدا شده و تنها قطعات ریز و بی‌مصرف آن باقی مانده است.

هوش مصنوعی: عقل تو به گونه‌ای تقسیم شده که بر روی صد موضوع مهم و هزاران آرزو و خواسته پخش می‌شود.

هوش مصنوعی: برای به دست آوردن خوشبختی و زیبایی، باید محبت و علاقه را در دل جمع کرد تا همچون شهرهای زیبا و معروف سمرقند و دمشق شاداب و دلنشین شوی.

هوش مصنوعی: زمانی که از اشتباهات خود بیاموزی و جمع‌بندی کنی، آن‌گاه می‌توانی به موفقیت و اعتبار دست یابی.

هوش مصنوعی: اگر تو کمی از آنچه هستی، بیشتر شوی، شاه تو را به‌سان یک جام زرین می‌سازد.

هوش مصنوعی: برو که هم نام و هم ویژگی‌های شاه را داشته باشد و هم شبیه او باشد، ای عشق وصل.

هوش مصنوعی: زمانی که محبوب من در کنارم بود، همه چیز را داشتم: نان و آب و چراغ و معشوق و نقل و شراب.

هوش مصنوعی: به خود بیا و جمع و جور شو، چون رحمت الهی در میان ماست. تا زمانی که بتوانم با تو از آنچه هست صحبت کنم.

هوش مصنوعی: چون انسانی اعتقاداتش را بیان می‌کند، این نشان‌دهنده‌ی ایمان اوست و اگر کسی باور نادرستی داشته باشد، روح او از حقیقت دور است.

هوش مصنوعی: روح من تقسیم شده است بر بیهودگی‌های آسمان و در میان شصت فکر و اندیشه مشترک قرار دارد.

هوش مصنوعی: پس وقتی که سکوت پیشه کند، دلیل بر حقیقت و ثبات او خواهد بود. پس پاسخ نادانان با سکوت داده می‌شود.

هوش مصنوعی: من می‌دانم که نوشیدن مستی به تن آزادی می‌دهد، اما هیچ لذتی برای من به همراه ندارد.

هوش مصنوعی: هرچند که عطسه و ناپختگی ممکن است به شکل نامناسبی از زبان بیرون بیاید، تو باید خودت را کنترل کنی و از گفتن حرف‌های نابه‌جا پرهیز کنی.