بخش ۱۱۵ - مطالبه کردن موسی علیه‌السلام حضرت را کی خَلَقتَ خَلقاً اَهلَکتَهُم و جواب آمدن

هوش مصنوعی: موسی به خداوند گفت: ای خالق، چرا این نقش و طرحی را که آفریدی، دوباره خراب کردی؟

هوش مصنوعی: نر و ماده به زیبایی و هنری جان‌بخش زندگی می‌بخشند، اما ناگهان می‌خواهی این زیبایی را نابود کنی، چرا؟

هوش مصنوعی: می‌گوید که می‌دانم این سوال تو به خاطر انکار و غفلت و خواسته‌های نفسانی نیست.

هوش مصنوعی: اما اگر مجبور به توبیخ و تنبیه تو می‌شدم به خاطر این پرسش، تو را ناراحت می‌کردم.

هوش مصنوعی: اما تو می‌خواهی در کارهای ما بررسی کنی که چه حکمت و دلیلی در پایداری آن‌ها نهفته است.

هوش مصنوعی: برای اینکه مردم عادی را آگاه کنی، باید نادانان را به روشنی و خردمندی برسانی.

هوش مصنوعی: ای پیام‌آور، تو به سوی مردم رفتی و می‌خواستی حقایق را برای آن‌ها آشکار کنی، حالا که خود از این حقایق باخبری.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که از آنجایی که دانش و آگاهی کافی درباره موضوعی وجود ندارد، پرسش در مورد آن نیز مناسب نیست و به عبارتی، فضایی برای طرح آن سؤال وجود ندارد.

هوش مصنوعی: همانطور که خار و گل از خاک و آب می‌روید، سوالات نیز از علم نشأت می‌گیرند و پاسخ‌ها نیز از همان علم برخاسته‌اند.

هوش مصنوعی: گاهی علم می‌تواند انسان را به گمراهی بکشاند و گاهی نیز می‌تواند راه هدایت را نشان دهد. این‌طور که مانند تلخی و شیرینی که هر دو از یک صدا به وجود می‌آیند.

هوش مصنوعی: این ناراحتی و گرفتگی ناشی از آشنایی با دیگران است و دلیل آن نیز به خودی خود به نوعی به دلبستگی‌ها و خوراک روحی‌ام برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: مردی از دیگر زبانان فهمیده و آگاه شد تا بتواند به آن‌ها علم و دانش را منتقل کند.

هوش مصنوعی: ما هم خود را شبیه او می‌سازیم و پاسخی برایش می‌‌آوریم، همان‌طور که یک غریبه در مقابل او خواهد بود.

هوش مصنوعی: پیرسالاران و فروشندگان نادانی با هم دشمن شدند تا بتوانند به راز آن قرارداد دست یابند.

هوش مصنوعی: خدا به ذولباب گفت: حالا که سوال کردی، بیا و پاسخ را بشنو.

هوش مصنوعی: ای موسا، تخم بکار در زمین تا خودت نیز انصاف را به دست آوری.

هوش مصنوعی: زمانی که موسی (علیه‌السلام) کشت و زراعتش به بار نشست، خوشه‌های محصولش به خوبی و نظم رسید.

هوش مصنوعی: داس را در دستانش گرفت و شروع به بریده گیاهان کرد، ناگهان صدایی از جهان دیگر در گوشش پیچید.

هوش مصنوعی: چرا باید زحمت بکشید و به پرورش چیزی بپردازید وقتی که آن چیز به کمال رسیده و آمادهٔ استفاده است؟

هوش مصنوعی: خداوندا، آیا من باید ویران و فرو افتاده شوم، چون در اینجا دانه و کاه وجود دارد؟

هوش مصنوعی: دانه‌ای که ارزش و شایستگی ندارد، در انبار کاه جا ندارد؛ چرا که کاه هم در انبار گندم بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: آمیختن این دو به خاطر حکمت نیست و این تفاوت باعث می‌شود که در سرنوشت او فرق ایجاد شود.

هوش مصنوعی: تو از کجا این دانش را به دست آورده‌ای که به آگاهی و بینش عمیق‌تر از افراد بی‌خبر دست یافته‌ای؟

هوش مصنوعی: خداوند، تو را در شناخت و تمییز دادن خوب و بد یاری کرده‌ام، اما چرا من هنوز توانایی تشخیص آنها را ندارم؟

هوش مصنوعی: در میان مردم، روح‌های پاکی وجود دارد و همچنین روح‌های تیره و آلوده نیز هست.

هوش مصنوعی: صدف‌ها همیشه در یک سطح نیستند؛ گاهی یکی به درستی شکل گرفته و دیگری به گونه‌ای نادرست.

هوش مصنوعی: لازم است که خوبی‌ها و بدی‌ها را مثل رو کردن گندم‌ها از کاه، به نمایش بگذاریم.

هوش مصنوعی: هدف از وجود این عالم، بیان و آشکارسازی معانی و حکمت‌های نهفته است تا این گنجینه‌ها در خفا نمانند.

هوش مصنوعی: شما مثل یک گنج پنهان بودید که هیچ‌کس از وجودتان خبر نداشت. حالا وقت آن است که خود را نشان دهید و شکوه و ارزش وجودیتان را آشکار کنید، تا دیگران از زیبایی و عمق وجودتان آگاه شوند.