بخش ۱۴ - خاریدن روستایی در تاریکی شیر را به ظن آنک گاو اوست

هوش مصنوعی: یک روستایی گاوش را آخرین بار دوشید و شیرش را خورد و سپس در جایش نشسته است.

هوش مصنوعی: در پایان، یک روستایی به سوی گاو رفت و در شب، در جستجوی آن گاو در گوشه و کنار می‌گشت.

هوش مصنوعی: دستش را بر روی بدن شیر می‌کشید و در جاهای مختلف آن، گاهی از بالا و گاهی از پایین، لمس می‌کرد.

هوش مصنوعی: اگر شیر درخشش و نورش بیشتر شود، آن وقت زهره‌اش را پاره کردی و دلش را خونین کردی.

هوش مصنوعی: من با این طرز فکر ستیزه‌جو، به خاطر شباهت چیزی که در این شب می‌بینم، به اشتباه آن را گاو می‌پندارم.

هوش مصنوعی: حق می‌گوید ای مغرور و نادان، تو که به خاطر نام من دچار پاره‌پاره شدن شدی، این فقط نام من نیست که تو را به این حال انداخته است.

هوش مصنوعی: اگر کتابی به کوه نازل می‌کردیم، آن کوه بر اثر شدت کلماتش متلاشی و خرد می‌شد و سپس از هم می‌پاشید و از مکانش جابه‌جا می‌شد.

اگر کوه احد (که کوه سنگیست )، از حقیقت من آگاهی داشت، زهره‌ی دلش از ترس (دل سنگش) پاره می‌شد و دلش به درد می‌آمد و غم وجودش را می‌گرفت (دلش خون می شد).

هوش مصنوعی: تو از پدر و مادر خود این داستان را شنیده‌ای، بنابراین غافل و ناآگاه در این موضوع گرفتار شده‌ای.

هوش مصنوعی: اگر تو بدون تقلید، به این حقیقت آگاهی پیدا کنی، بی‌هیچ تردیدی از لطف خداوند بهره‌مند خواهی شد و مانند یک پیام‌آور رحمت خواهی بود.

هوش مصنوعی: با دقت به این داستان گوش کن تا متوجه خطرات و مضرات تقلید از دیگران شوی.