بخش ۷ - خلوت طلبیدن آن ولی از پادشاه جهت دریافتن رنج کنیزک

(آن حکیم) گفت‌: ای شاه، اندرون خانه را خلوت کن طوری‌که نه خویش و نه بیگانه در اینجا کسی نباشد.

یا کسی (در این نزدیکی نباشد) که از پنجره و روزنی گوش‌کند تا من از کنیزک چیزهایی بپرسم.

خانه، خالی از همه شد و کسی جز طبیب و بیمار در آنجا نماند.

با ملایمت از او پرسید که اهل کدام شهر هستی؟ زیرا روش درمان‌کردن اهالی سرزمین‌های مختلف با هم فرق دارد.

در آن شهر چه‌کسی از نزدیکانت و دوستانت هستند؟ و به‌چه چیزهایی در آن شهر علاقه داری؟

نبض او را گرفته‌بود و یک‌به‌یک از سختی‌ها و خاطرات تلخ او می‌پرسید.

وقتی که خار در پای کسی فرو می‌رود (برای بیرون آوردن آن) پایش را بر سر زانو می‌نهد.

و با یک سوزن به‌دنبال آن خار می‌گردد و اگر آن‌را نیابد با آب‌دهان آن را تر و نرم می‌کند.

وقتی که یافتن خار در پا اینچنین دشوار است؛ پس تصور کن که یافتن خار و درد دل چقدر دشوارتر است.

اگر هر آدم نادانی می‌توانست درد و بیماری دل را بیابد؛ چه‌کسی غمگین و دردمند می‌ماند؟

شخصی یک خار را در زیر دُم خر می‌گذارد و آن‌خر نمی‌تواند از آن رها شود و برای رها شدن، می‌جهد و جفتک می‌اندازد.

آن خر می‌جهد و خار را محکم‌تر فرو می‌کند؛ در اینجا به یک آدم عاقل و دانا نیاز است تا خار را جدا کند.

خر برای رفع سوز و درد خار، جفتک می‌انداخت و صد جا را زخم کرد.

آن طبیب و حکیم شفاگر، استاد بود و همه چیز را بررسی می‌کرد.

و از آن کنیز به‌شکل احوالپرسی و خاطره و داستان، درباره دوستانش می‌پرسید.

(آن کنیزک نیز) با حکیم و بدون پنهان کردن از خواجگان و شهرها و جاهایی که رفته بود، حکایت‌ها می‌گفت.

حکیم گوشش به خاطرات او بود و در همان زمان حواسش به سرعت نبض او نیز بود.

تا اینکه ببیند با یاد آوردن چه‌کسی نبضش می‌جهد (که در اینصورت) آن‌شخص، مقصود و معشوق اوست.

دوستان و شهر و دیار او را نام می‌برد و پس از آن از شهری دیگر پرسید.

گفت: وقتی از شهر خود سفر کردی؛ بیشتر در کدام شهر توقف کرده‌ای؟

آن کنیزک نام یک شهر را گفت و رنگ رخسار و نبض او تغییر نکرد.

از خواجگان و شهرها که دیده بود یک‌به‌یک را شرح داد و از خانه‌ها و لطف‌ها گفت.

شهر به‌شهر و خانه‌به‌خانه را نام برد اما نه نبض او تغییر کرد نه رخسارش زرد شد.

نبض او با همان سرعت می‌زد تا اینکه از سمرقند زیبا پرسید.

نبض او تند شد و رنگ او سرخ و زرد می‌شد و از اهالی سمرقند، یک زرگر متمایز شد.

وقتی‌که حکیم‌، آن راز را از بیمار دریافت؛ ریشه بیماری و رنجش را پیدا کرد.

گفت: آن زرگر در کدام کوی و گذر است؟ او نیز پاسخ‌داد: گذر سرِ پل و کوی غاتفر.

گفت‌: بیماری تو را شناختم و به‌سرعت در درمان و رهایی تو‌، شگفتی‌ها نشان خواهم داد.

شاد باش و خیالت راحت باشد که من همان کار را با تو می‌کنم که باران با چمن می‌کند.

من به‌فکر تو هستم پس ناراحت مباش زیرا من صد برابر یک پدر‌، بر تو مهربان‌تر هستم.

اما مواظب باش و هشدار که از این راز با هیچ‌کس نگویی؛ با شاه نیز چیزی مگو حتی اگر زیاد بپرسد.

هوش مصنوعی: اگر رازهای درونت را در دل خود نگه‌داری، به زودی به خواسته‌هایت خواهی رسید.

هوش مصنوعی: پیامبر گفت که هر کسی راز خود را پنهان کند، به زودی به آرزویش خواهد رسید.

هوش مصنوعی: وقتی دانه در زیر زمین دفن می‌شود، راز آن موجب رویش و سرسبزی باغ می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر طلا و نقره در زیر زمین مخفی نبودند، چگونه می‌توانستند پرورش یابند و به وجود آیند؟

هوش مصنوعی: حکیم با وعده‌ها و محبت‌هایش، آن رنجور را از ترس و نگرانی آرام کرد.

وعده‌هایی هست که راست هستند و شادی‌بخش، و وعده‌هایی هست که مَجاز و دروغ‌‌ هستند و غمی گلوگیر به بار می‌آورند.(‌تاسه یعنی فشار گلو‌)

هوش مصنوعی: اینان که سخاوت دارند و کرم در وجودشان است، وعده‌هایشان مانند گنجی جاری و باارزش است. اما وعده‌های کسانی که شایسته نیستند، موجب درد و رنج می‌شود.