بخش ۲۵ - مکر دیگر انگیختن وزیر در اضلال قوم

هوش مصنوعی: وزیر دوباره نقشه‌ای کشید و تصمیم گرفت که دیگر در جمع به پند و اندرز نپردازد و به تنهایی در گوشه‌ای خلوت بنشیند.

هوش مصنوعی: در دل مریدان، شوقی سوزان ایجاد کرد، و در انزوا به مدت چهل یا پنجاه روز به سر برد.

هوش مصنوعی: مردم از محبتی که به او دارند و از دلتنگی برایش، به حالت دیوانگی افتاده‌اند و از شوق و احوالات و لذت‌های او سرشارند.

هوش مصنوعی: آنها به شدت در دل ناله و گریه می‌کردند، اما او که به وسیله تمرینات سخت به یک حالت آرامش و سکوت دست یافته بود، در تنهایی خود به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: حرف‌های آنها برای ما معنایی ندارد، چون بی تو مانند آدم کور هستیم که بدون عصا چگونه می‌تواند خوب ببیند.

هوش مصنوعی: به خاطر احترام و محبت، و به خاطر خدا، بیشتر از این ما را از خودتان جدا نکنید.

هوش مصنوعی: ما مانند کودکانی هستیم که تو، مونس و پرستار ما هستی و بر سر ما سایه مهربانی و حفاظت خود را گسترده‌ای.

هوش مصنوعی: می‌گوید که جانم از دوستان دور نیست، اما نمی‌توانم از آنها جدا شوم یا به راحتی از آنها فاصله بگیرم.

هوش مصنوعی: امیران برای دفاع و حمایت از دیگران وارد میدان شدند و مریدان با حالتی ناپسند و بی‌احترامی به این جمع پیوستند.

هوش مصنوعی: این چه مصیبتی است که ما را گرفتار کرده‌ای، ای بخشنده! ما بی تو همچون یتیمانی هستیم که نه دل دارند و نه ایمان.

هوش مصنوعی: تو بهانه‌ای برای نادیده گرفتن ما می‌شوی و ما از شدت درد و سوز دل‌مان در سکوت و حسرت به زندگی ادامه می‌دهیم.

هوش مصنوعی: ما به حرف‌های دلنواز تو عادت کرده‌ایم و از آموزه‌های عمیق تو بهره‌مند شده‌ایم.

هوش مصنوعی: ای خدا، این بی‌رحمی را با ما نکن؛ امروز را برای ما خوب بگردان و فردا را به تأخیر نینداز.

هوش مصنوعی: دل به تو عشق می‌ورزد، زیرا بی‌دلان بی‌تو در نهایت از بی‌فایده‌ها می‌گردند.

هوش مصنوعی: همه در خشکی مانند ماهی در حال تپش و اضطراب هستند. آب را باز کن تا آنها بتوانند آزادانه حرکت کنند و از بند رها شوند.

هوش مصنوعی: ای کسی که در این زمانه مانند تو وجود ندارد، به خدا پناه می‌برم که به بندگان نیازمند کمک کنی.