بخش ۱۰ - بیان آنک کشتن و زهر دادن مرد زرگر به اشارت الهی بود نه به هوای نفس و تأمّل فاسد

کشتن آن مرد به دست حکیم نه به خاطر مزد گرفتن از شاه بود نه برای ترس از او.

او را به‌خاطر رضایت شاه نکشت، دستور و الهام خدا بود.

آن پسری که خضر کشت مردم و عوام، راز آن را نمی‌فهمند.

هرکس که از خدا وحی و پاسخ دریابد هرکاری کند، درست است.

کسی که جان می‌بخشد رواست که بکُشد؛ نایب است و دست او دست خداست.

همچون اسماعیل، با شوق و شادی در مقابل او سر به فرمان تسلیم بده؛ با شادی و رضایت‌، جانت را به او بسپار.

تا جان تو تا ابد‌، خوشبخت و شاد شود همچون جان پاک احمد با خدای یکتا.

عاشقان زمانی واقعاً شراب جان و زندگی حقیقی را می‌نوشند که معشوقانِ زیباروی آنان، آنان را بکشند.(عاشق وقتی به حقیقتِ زندگی روحانی می‌رسد که در برابر معشوق کاملاً تسلیم شود و «منِ» خود را از دست بدهد.)

شاه آن کشتن را برای شهوت‌پرستی نکرد؛ تو بدگمانی و مؤاخذه را کنار بگذار.

تو فکر کردی که او گناه کرد! در پاکی و صفا اگر غش و آلودگی بیاید، کی پاکی می‌ماند؟

این سختی‌ها و ریاضت‌ها برای آن است که تا آتش سختی و ریاضت، ناخالصی را از نقره باارزش دور کند.

امتحان و آزمون خوب و بد برای آن است که زر مذاب، ناخالصی و آشغال را از خود دور کند.

اگر کار او به امر و الهام خدا نبود، او سگی دراننده بود نه شاه.

از شهوت و حرص و هوس پاک بود، کارش درست و نیک بود اما به‌نظر بد می‌رسید.

اگر خضر در دریا، کشتی را شکست؛ صد درستی و حکمت در آن شکستن بود.

حتی گمان و اندیشهٔ موسی، با آن همه نورانیت، مقام و توانایی، از آن حقیقت در پرده ماند و نتوانست آن را به تمام دریابد؛ پس ای انسان، که هنوز بال و توان پرواز معنوی نداری، بی‌پر  و بی‌احتیاط به سوی آن حقیقت پرواز نکن!

آن گلی سرخ و زیباست‌، تو به‌چشم خون به‌آن منگر؛ او مست عقل و دانایی است؛ او را دیوانه و بی‌عقل مخوان.

اگر خون مسلمانی را می‌ریخت؛ کافرم اگر اسم او را بر زبان می‌آوردم.

از مدح و ثنای ستمکار و شقی، عرش و آسمان می‌لرزد؛ و آدم پاک و باتقوا از آن مدح و تمجید ناروا، بدگمان می‌شود.

او شاه و سرور بود و شاهی دانا بود؛ خاص و خاصه الله بود.

کسی که چنین شاهی‌، او را بکشد، سوی خوشبختی و بالاترین مقام می‌برد.

اگر نیکی و خوشبختی‌ِ او را در مجازات و کشتن او نمی‌دید‌، آن لطف و رحمت مطلق و خالص کی قهّار می‌شد؟

کودک از زخم نیش حجام و پزشک می‌ترسد اما مادر مهربان او‌، شادکام و خرسند است.

نیم‌جانی می‌گیرد اما صد جان می‌دهد‌، آنچه که در تصور تو نمی‌گنجد به تو می‌بخشد.

تو این‌چیزها را از دید خود می‌سنجی اما تصور تو بسیار دور از حقیقت است پس خوب بنگر (و داستان بقال و طوطی را بشنو)