شمارهٔ ۱۷۱

هوش مصنوعی: هر شب به خاطر غم تو اشک می‌ریزم و این درد را با خودم به تنهایی تحمل می‌کنم، حتی در جمع دیگران هم نمی‌توانم از این حالت رهایی یابم و باز هم به یاد تو گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: دوستان دور هم جمع شده‌اند و از شادی به دور هم حلقه زده‌اند. من اما مانند یک شمع در میان آنها، تا صبح می‌گریم.