شمارهٔ ۷۳ - ایضاً در منقبت شاه ولایت مآب حضرت ابو تراب علیه السلام

هوش مصنوعی: وقتی چهره‌ات را در خواب می‌بینم، حتی در شب تاریک نیز مانند آفتابی درخشانی را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: من هر کاری که انجام دهم، آن را گناه می‌دانم، ولی هر کار تو را خوب و نیک می‌بینم.

هوش مصنوعی: همواره در دور لب‌هایت، خود را شاد و سرمست از شراب می‌یابم.

هوش مصنوعی: زمانی که یاد چشمان تو به ذهنم می‌آید، در وجود خود تأثیر خوشگوار و باارزشی را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلف‌های تو همیشه در حال پیچ و تاب و گردش است.

هوش مصنوعی: از شدت عشق و عذاب تو، قلب و جانم مثل مرغی در آتش کباب می‌شود.

هوش مصنوعی: فرض کن که من به جهنم بروم، اما با یاد تو، دیگر عذابی را احساس نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: دل من را در چاه غبغب تو می‌بینم، در حالی که در دچار اضطراب و نگرانی هستم.

هوش مصنوعی: همیشه در ارتباط میان خودم و محبوبم، همچون پرده‌ای می‌ماند که مانع از دیدار واقعی می‌شود.

هوش مصنوعی: خوشحال می‌شوم وقتی که می‌بینم بدن انسان به خاطر فرا رسیدن مرگ و ویرانی، از بین می‌رود.

هوش مصنوعی: در لحظه‌ی مرگ، خوشحالم چون در آن لحظه چهره‌ی زیبای تو را می‌بینم که پر از زندگی و نشاط است.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که من شاهی را می بینم که به خاطر عزم و اراده‌اش، آسمان (گردون) را مانند حبابی ظریف و بی‌اهمیت تصور می کنم. این بیان نشان‌دهنده‌ی عظمت و قدرت اراده‌ی آن شاه است که می‌تواند حتی بلندترین و عظیم ترین چیزها را کوچک و حقیر کند.

هوش مصنوعی: از برکت خاک آستان او، آب حیات را در سرچشمه می‌بینم.

هوش مصنوعی: با محبت علی، در روز رستاخیز به من اطمینان بده که عذابی نخواهم دید.